କେବେ ମନର କଥା ତ କେବେ ମନର ବ୍ୟଥା ଆଉ କେବେ କିଛି ତଥ୍ୟକୁ ପରିବେଷଣ କରିବାର ଏକ ବିଶେଷ ମାର୍ଗ ହେଉଛି କବିତା, ଯାହାକି ଲେଖକରୁ ହୃଦୟରୁ ସିଧା ପାଠକର ହୃଦୟକୁ ଛୁଏଁ ।
ମୁଁ ଚାହେଁ ଚାଲିଯିବା ପାଇଁ ଏ ଦୁନିଆଠାରୁ ବହୁଦୂରକୁ ଯେଉଁଠାରେ ଖରା ଆଉ ବର୍ଷା ଖେଳୁଥିବେ ହୋଲି ଇନ୍ଦ୍ରଧନୁର ରଙ୍ଗ ନେଇ, ଆକାଶ ଆଉ ମାଟି ଖୁସିରେ ନାଚି ଉଠୁଥିବେ ପରସ୍ପରର ସ୍ପର୍ଶ ପାଇ…. ସେଠି ଆଖିର ନଈ ଶୁଖିଯିବ ଆଉ ଓଠ ବଗିଚାରେ ଫୁଟିଯିବ ହସର ପୁଲକ, ମନରେ ଭରିଯିବ ବାଲ୍ୟ ଚପଳତା ଆଉ ଉନ୍ମାଦନା, ମୋ’ଠାରୁ ବହୁଦୂରରେ ଥିବ ସମାଜର ଲାଞ୍ଛନା…. ନଥିବେ କେହି ପଥରୋଧ କରିବାପାଇଁ ସ୍ୱପ୍ନକୁ ଦେବାପାଇଁ ଦଳି, ହୃଦୟର ଉତ୍କର୍ଷତା…
ମଧୁଶାଳା ଏବେ ମୋ ନୂଆ ଠିକଣା ମଦିରା ମୋ ପ୍ରିୟତମା ନିଶାସକ୍ତ ସାଜି ବିରହରେ ଭିଜି ଖୋଜେ ତୁମ ପରିସୀମା ॥ ଛଳନା ଛୁରୀରେ କ୍ଷତାକ୍ତ କରିଲ ଆଖିରୁ ଝରେ ରୁଧିର ବିଷଧର ପ୍ରାୟେ ଦଂଶନ କରିଲ ମରୁଛି ମୁଁ ବାରବାର ॥ ଅଦେଖା କ୍ଷତକୁ ଲୁଚେଇ ରଖିଛି ଉପଶମ ନାହିଁ ଯା’ର ମୃତ୍ୟୁର ସ୍ପର୍ଶରେ ଆରୋଗ୍ୟ ଲଭିବି ଏଇ ବୋଧେ ପ୍ରତିକାର ॥ ଶେଷ ନିଦ୍ରା ଏବେ ହେବ ଉପଗତ ଆଉ କିଛି କ୍ଷଣ ବାକି…
ପ୍ରେମର ଏ ପହିଲି ଋତୁରେ, ଇଚ୍ଛା ହୁଏ ମୋର ଥାଆନ୍ତା କି ଡେଣା ଉଡ଼ନ୍ତି ମୁଁ ତୁମରି ସାଥିରେ; ପ୍ରେମର ଏ ପହିଲି ଖରାରେ, ଭାବୁଛି ଏ ମନ ଗପିବାକୁ ଖାଲି ତୁମ ସାଥେ ସମୁଦ୍ର କୂଳରେ; ପ୍ରେମର ଏ ପହିଲି ବର୍ଷାରେ, ମନ କହେ ଖାଲି ଭିଜିବାକୁ ଆଜି କେବଳ ତୁମରି ସାଥିରେ; ପ୍ରେମର ଏ ପହିଲି ଶୀତରେ, ଯାଆନ୍ତି କି ବୁଲି ଦେଶ ବିଦେଶକୁ ତୁମ ସାଥେ ମୁଁ ଜାହାଜରେ; ପ୍ରେମର ଏ ପହିଲି…
କାହିଁକି ସଜେଇ ହେଉଛ ଗୋ ପ୍ରିୟା କୁସୁମ କେଶରେ ଗୁନ୍ଥି, ବିନା କୁସୁମରେ ସଜ ତୁ ଲାଗୁଛ ତେଜ ଭରା ତୋର ସିନ୍ଥି ।୧। ନାଲି ଓଠ ଧାରେ ହସର ଜୁଆରେ କାବୁ କର କିଛି ମତି, ନ ଲୋଡ଼ା ତମର ବିଳାସ ସମ୍ଭାର ନ ଲୋଡ଼େ ତୁମର କାନ୍ତି ।୨। ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣ ଅଳଙ୍କାର ନ ଲୋଡ଼ା ତମର ଦେହଟା ସୁନେଲି ଜ୍ୟୋତି, ଫିକା ପଡ଼ିଯିବ କାଞ୍ଚ କି କାଞ୍ଚନ ଆସିଗଲେ ତମ କତି ।୩। ନୟନ ଯୁଗଳ ସତେ ଛଳଛଳ…
ସକାଳୁ କି ନିଦ !!! ମୁଁ ଶବପ୍ରାୟ; ଯୌତୁକରେ ପାଇଥିବା ଖଟ ଉପରେ ତମ ଦରମା ପଇସାରେ କିଣା କମ୍ବଳରେ ତମଠୁ ପାଇଥିବା ସନ୍ତକଟିକୁ ଜାକିଧରି କୋଳରେ । “ଏଇ… ବାପପୁଅ କେତେ ଶୋଇବ…?” ସକାଳୁ ସକାଳୁ କେଁ କେଁ ଶବ୍ଦ ମତେ କର ଦ୍ରୌପଦୀ ଆଉ ତମେ ହେଇଯାଅ ଦୁଃଶାସନ ଫିଙ୍ଗିଦିଅ କମ୍ବଳକୁ ଦେହେ ଘଷି ମୋର ତମ ଥଣ୍ଡା ଥଣ୍ଡା ହାତକୁ ଆଖି ଖୋଲି ମୁଁ ଦେଖେ ତ !!! ରାଜଧାନୀକୁ ଶୀତ ଛୁଇଁଥିଲା ତମ ନାଲି ଜ୍ୟାକେଟ…
