ଭଗ୍ନ ମୁଖଶାଳା, ଭବନ ଲାଞ୍ଛିତ ବିସ୍ମୃତ ବୀର କୀରତି ଶବ୍ଦ ଆଡ଼ମ୍ବରେ ବିଲୁପ୍ତ ଅସ୍ମିତା ଲୁଣ୍ଠିତ କଳିଙ୍ଗ ଛାତି ଶୁଭୁ ନାହିଁ ଆଉ ରଣହୁଙ୍କାର ଧରାଭେଦି ଗରଜନ ଆଖି ଖୋଲା କରି ସୋଇଛି ମୋ

କାନ୍ଦେ ମୋ ହୃଦୟ, ଥରିଉଠେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଲୋମକୂପ, ପଢ଼ିଲେ ପ୍ରତି ପ୍ରଭାତେ ଏହି ରକ୍ତରଞ୍ଜିତ ଖବର କାଗଜ । କେଉଁଠି ଲଞ୍ଛିତା ନାରୀର କରୁଣ ଆର୍ତ୍ତନାଦ ଭାସେ, କେଉଁଠି ଗଣଦୁଷ୍କର୍ମର ପିଶାଚୀୟ ଉଲ୍ଲାସ ହସେ

ଅନୁପମ ଅରୁଣିମା ତନୁଧାରୀ ପୁଷ୍ପ ମଧ୍ୟେ ଅପରାଜିତା ! ତୁମେ ଦିପ୍ତିମୟୀ ପ୍ରତିମାଟିଏ ଯଦି ରୂପଦେଖି ପୃଥିବୀକୁ କେହି କେବେ ବଖାଣେ ତୁମ ରୂପ ଶୋଭା ପାଇ ମେଦିନୀ ବି ଗର୍ବ କରେ ଜର୍ଜରିତ

ତୁମେ ପରା ଅଟ ଅପରାଜିତା ମନ ମୋହିନିଏ ତୁମ ଲଟାର ଛଟା ତୁମେ ପରା ଅଟ ଅପରାଜିତା ଲତା ବର୍ଣ୍ଣ କୋଳେ ନୀଳ ରତନ ତାକୁ ଦେଖି ନାଚେ ହୃଦ ସ୍ପନ୍ଦନ ବାଉଁଶ ବାଡ଼ରେ

ନୀଳ ଆକାଶର ଛାୟା ନେଇ, ହସୁଛି ଅପରାଜିତା ଫୁଲଟି ଧୀରେଧୀରେ । ଲତାର କୋଳେ ଦୋଳି ଦୋଳି, ସୁଗନ୍ଧ ଭରେ ପ୍ରଭାତ ବେଳି । ନାହିଁ ତାହାର ଗର୍ବ କିଛି, ସରଳତାରେ ରହେ ସେ

ଆସେ ଯାଏ କହୁ କହୁ କୋଇଲି କଣ୍ଠର କୁହୁ କୁହୁ ସକାଳ ହସୁଛି ସନ୍ଧ୍ୟା ନଇଁଛି ଆସୁ ଯାଉ ଯାଉ ଗୋଠ ବାହୁଡ଼ାର ଯାତ୍ରା ପକ୍ଷୀ ନୀଡ଼ ଫେରା ମାତ୍ରା ସବୁରେ ରହିଛି କେତେ