ରାତି ସହଚରୀ ଦିନରେ ଅପସରି କୋଉଠି କେମିତି ରୁହ ଚାନ୍ଦିନୀ ରାତିର ପୁନେଇ ଜହ୍ନ ଗୋ ଅମାବାସ୍ୟାରେ କୁଆଡ଼େ ଯାଅ? ଚନ୍ଦ୍ରମା ହୀନା ରଜନୀ ଭଲଲାଗେନା ଦୂରେଇ କାହିଁକି ରୁହ? ମଣିଷ ଜନମ ଭାରି

ଖୋଜୁଛି ନିଜକୁ ନିଜ ପରିଚୟେ ସଗର୍ବେ ଉଠାଇ ମାଥ ଆଞ୍ଜୁଳେ ଆୟୁଷ ସରି ଆସିଲାଣି ଅସରା ଜୀବନ ପଥ ଭାଙ୍ଗୁଛି… ଗଢ଼ୁଛି ଅୟୁତ ଆୟୁଧ, ପ୍ରଗତି ନିଶୁଣୀ ଚଢ଼ି ହାରିବା ଜିତିବା ଖରା ଛାଇ

ମୁଁ ଜାଣେନା ମୁଁ ଗଲାପରେ କିଏ କେମିତି ଝୁରିବ କିଏ ଲୁହ ଢାଳିବ କି ନାହିଁ ମା’ଟି ମୋର ପଣତ ତଳେ ମୁହଁକୁ ଲୁଚେଇ କଇଁ କଇଁ କାନ୍ଦିବ ॥ ମୁଁ ଜାଣେନା ମୁଁ

ତୋ’ର ଛବି ଉଙ୍କିମାରେ ଏହି ଜୀବନେ ପଥେ ମନଲୋଭା ବାତ୍ସଲ୍ୟର ମୋହ ସୁମଧୁର କରତାଳ ସହ । ଭଲ ପାଇବାର ସେ ଆତ୍ମୀୟତା ପଣତେ ତା’ର ସ୍ୱପ୍ନଭିଜା ରଙ୍ଗୀନ ଫଗୁଣ ଆଖିରେ ରହିଛି ତା’ର ଅନନ୍ତ

ପଚାରିଦେଲା ସେ ଫିସ୍ ଫିସ୍ କରି, “ପ୍ରେମର ମାନେଟି କ’ଣ??” କହିଦେଲି ମୁଁ ଯେ ଫୁସ୍ ଫୁସ୍ କରି, “ଆପେ ଆପେ ତୁମେ ଜାଣ…” ତା’ ପରେ ଚାଲିଲା ତମତମ ହୋଇ, ଡାକିଲି ପକେଇ

ବୋଇତ ବନ୍ଦାଣ ହୁଅଇ ପାଳନ କାର୍ତ୍ତିକ ପୂର୍ଣ୍ଣିମା ଦିନ ଓଡ଼ିଆ ଘରର ପୂର୍ବ ପରମ୍ପରା ରହିଅଛି ଚିର ଦିନ ॥ ପୂରୁବ କାଳରେ ସାଧବ ମାନେ ଯେ ବୋଇତରେ ଯାଉଥିଲେ ବିଦେଶକୁ ଯାଇ ବ୍ୟବସାୟ

ନିଝୁମ୍ ରାତିର ପ୍ରିୟତମା ପ୍ରିତୀ, ରାତିର ରାତିରେ ପ୍ରେମ ସେ କରୁଛି… ପ୍ରେମରେ ଭରା ମଧୁଚନ୍ଦ୍ରିକାର ସ୍ପର୍ଶ, ପ୍ରେମିକ ମନକୁ ମୋ ପାଗଳ କରୁଛି… ଆଖି ଖୋଲିଦେଲେ ଏକା ହୋଇଯାଏ, ପ୍ରିୟତମା ପ୍ରିତୀ ପାଖୁ

ଦୁଃଖକୁ ନେଇଣ ସୁଖରୁ ମୁଠାଏ ପାରେନା ସିନା ସେ ଅଜାଡ଼ି ପରିବାର ମଧ୍ୟେ ହେଲେ ମତାନ୍ତର ସହଜରେ ଦିଏ ସଜାଡ଼ି । ଭୁଲାଇ ଦିଏ ସେ କ୍ଷଣିକ ମଧ୍ୟରେ ଥାଅ ଯେତେ ଦିନ ରୁଷିକି ଭାବ

ନୀରବତା କେବେ ଅକୁହା କଥା ଅଶାନ୍ତ ମନର ଜୁଆର ଭଟ୍ଟା କେବେ ପରିସ୍ଥିତିକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିବାର ରାସ୍ତା ନୀରବତା କେବେ ପ୍ରତିବାଦର ସ୍ୱର କେବେ ସମ୍ମତିର ଲକ୍ଷଣ ନୀରବତା ପଛେ ଲୁଚି ଥାଏ ଆଶାନ୍ତ

ନିଦ ମାଉସୀ ଦେ ଆଉଁସି ସୁନା ଧନକୁ ମୋର ଧନ ଯେ ମୋର ଶୋଉନି ଜମା ଲାଗୁଛି ତା’କୁ ଡର ॥ ଗପର ପେଡ଼ି ଦେଇଛି ଖୋଲି ଧନ ମୋ ଶୋଇବ ବୋଲି ଶୁଣିଦେଲେ

ନାରୀ ତୁହି ବନ୍ଦନୀୟା କେତେ ରୂପ ତୋହରି ସେନେହ ମମତାର ପ୍ରତୀକ ସାଜୁ ତୁହି ଭଗିନୀ ଦୁହିତା ବୋଲାଉ ପରା ସାଜୁ ପୁଣି ଘରଣୀ । ମାତୃ ରୂପେ ସନ୍ତାନର ସହୁ କେତେ ଅଳି ସ୍ତ୍ରୀ