ପ୍ରତିଦିନ କିଛିକିଛି ଲେଖିବାବେଳେ କେଉଁଠି ଯୋଡ଼ିକି ବା ଛାଡ଼ିକି ଲେଖାଯିବ; ସେଥିପାଇଁ କେହିକେହି ଅଡ଼ୁଆରେ ପଡ଼ନ୍ତି ! ଯଥା: ଏକ ବାକ୍ୟରେ ‘ପପୁର’, ବା ‘ପପୁକୁ’ ଆଦି ଲେଖିବାକୁ ଥିଲେ; ବିଭକ୍ତି ପ୍ରତ୍ୟୟ ଚିହ୍ନ ‘ର’ ଓ ‘କୁ’ ଯୋଡ଼ିକି ଲେଖାଯାଏ; କିନ୍ତୁ ‘ଠାରୁ’, ‘ଦ୍ୱାରା’ ବେଳକୁ ସାଧାରଣତଃ ଛାଡ଼ିକି ‘ପପୁ ଠାରୁ’, ‘ପପୁ ଦ୍ୱାରା’ ଲେଖା ହେଉଥିବାର ଦୃଷ୍ଟିଗୋଚର ହୁଏ । ପ୍ରକୃତରେ, ଓଡ଼ିଆ ଭାଷାର ଲିଖନ ପ୍ରଥା ବା ପରମ୍ପରାରେ ବିଶେଷ କରି ମୁଦ୍ରିତ ସାମଗ୍ରୀରେ ବିଭକ୍ତି…
ତୋଡ଼ି ରାମ୍ପେ ଦଣ୍ଡିକିରି ଉବୁଟୁବୁ ହୁଏ କେରାଣ୍ଡି ବା ଗଡ଼ିଶାଟେ ଝୁଲେ ଏଇ ଆଦିବାସୀ ପିଲାର ବନଶୀରେ ନିର୍ଗଳ ପାଣିର ସୁଅରେ ଛାଞ୍ଚ ବସେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଖସେ ନିଘଞ୍ଚ ଏ ଶାଲବଣ ଧାରେ କମ୍ର ଓ କୁଞ୍ଚିତ ବଣ ଦୀର୍ଘ ଏକ ଶାଳର ତୋରଣ ଏଥୁଁ ଖସେ ଅନାବନା ଭୂଇଁ କପୋତିର ଶୀର୍ଣ୍ଣ ଡେଣା ଛୁଇଁ ଘଞ୍ଚ କେଉଁ ବୁଦାର ଉତାଳେ ପବନ କି ନୃତ୍ୟକରେ ଅତେଣ୍ଡି ଲତାରେ ଆଉ କୁରେହିର ଫୁଲଙ୍କ ମେଳାରେ ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣଛଟା ବିଦାୟୀ…
ବ୍ୟବସ୍ଥା ଅବସ୍ଥା ବିଗିଡ଼ି ଯାଇଛି ଉଜୁଡ଼ି ଯାଇଛି ସବୁ ସଜାଡ଼ିବା ଲୋକେ ବିଗିଡ଼ିବେ ଯେବେ କିଏ ସେ କରିବ କାବୁ? ରାଜନେତା ଆମ ଭାରି ଚାଲାକିଆ କଥାରେ କରନ୍ତି ଯାଦୁ ଟଙ୍କାରେ ନହେଲେ, ହାତ ଗୋଡ଼ ଧରି ଭୋଟ କରନ୍ତି କାବୁ । ପାଇଲେ ଭୋଟ କମାନ୍ତି ନୋଟ ବାଦା ଇରାଦାକୁ ଭୁଲି ନାନା ସମସ୍ୟାର ବୋଝ ଭାର ତଳେ ଜନତା ସାଜଇ କୁଲି । ଯେଉଁ ହାତ ଥରେ ଜନତାକୁ ଯୋଡ଼ି ସମର୍ଥନ ଭିକ୍ଷୁଥିଲା ସେହି ହାତ ଆଜି…
ବଡ଼ ଦଗାଦିଆ ତୁ ଜଗା କାଳିଆ, ଚଲେଇଲୁ କେତେ ବାଟ । ଖୋଜି ଖୋଜି ତତେ ନୟାନ୍ତ ହେଲିଣି, ଦେଖଉଛୁ ପୁଣି ଥାଟ ॥ ତତଲା ବାଲିରେ ପାଦ ପାଏ କଷ୍ଟ, ଝରେ ବିନ୍ଦୁ ବନ୍ଦୁ ସ୍ୱେଦ । ଅନାଥର ନାଥ ବୋଲି ଉଡ଼େ ଧ୍ୱଜା, ମୋ ବେଳକୁ କଲୁ ଛନ୍ଦ ॥ ଥିଲା କେଉଁ ରାଗ ମୋ ପ୍ରତି ତୋହର, ଗମ୍ଭୀରିରେ ଗଲୁ ଲୁଚି । ମୁହିଁ ସିନା ବାଇ ମରେ ତୋ’ପାଇଁ, ଦୁଃଖ ପାଏ ତୋତେ ଖୋଜି । ଷାଠିଏ…
ସୟନେ ସପନରେ ଜାଗରଣେ ପ୍ରଭୁ ଭଜି ତୁମ ନାଁ କାଳିଆ ସୁଖର ଦୁଃଖରେ ଅବାଟରେ ଗଲେ ହାତ ଧରିଥିବୁ ବନମାଳିଆ ସୁବାଟରେ ମତେ ଯିବାକୁ ପ୍ରଭୁ ହେ ଦିଅ ମତେ ଟିକେ ବୁଦ୍ଧି ତୁମ ଆଶିଷରେ ମୋ ଜୀବନରେ ମୁଁ ପର୍ବତ ପାରିବି ଲଙ୍ଘି ପିତାମାତା ମୋର ପଥ ପ୍ରଦର୍ଶକ ଭାଇ ଭଉଣୀ ମୋ ଶକ୍ତି ତୁମ ପାଦେ ଆମ ଧ୍ୟାନ ରହିଥିବ ଥିଲେ ଆମ ମନେ ଭକ୍ତି ଏତିକି ମିନତୀ ତୁମକୁ କାଳିଆ ଦିଅ ମତେ…
