ଜୀବନରେ ଥରେ ଭଲ ପାଇଥିଲି ତୁମକୁ ଖୁସି ଟିକେ ଦେବା ପାଇଁ, ସେହି ଜୀବନଟି ଧୋକା ପାଇଗଲା ତୁମର ସେ ଟିକ‌କ ଖୁସି ପାଇଁ । ବିଶ୍ୱାସ, ସ୍ନେହ, ଖୁସି ଦେଇ ଭଲ ତ’ ତୁମେ

ମୋ ଗାଆଁ ନୀରବି ଯାଇଛି ପୂରୁବ କଥାକୁ ମନରେ ଆଣି ସେ ଗୁମୁରି ଗୁମୁରି କେତେ କାନ୍ଦୁଛି ।୧। ଆଗ ଚମକତା ମୋ ଗାଆଁରେ ନାହିଁ ନିଆରା ନିଆରା ଲାଗୁଛି ପରା ପାଣି ପାଗ ଏଠି

କେଡ଼େ ସୁନ୍ଦର ସେ ଆନନ୍ଦ ଲାଗଇ ଏ’ ଓଡ଼ିଆ ଭାଷା ମୋର । ଧନ୍ୟ ମା’ ଧରିତ୍ରୀ ତୋହରି କୋଳରେ ଭାଷା ଓଡ଼ିଶା ମାଟିର । ପାଶ୍ଚାତ୍ୟ ଭାଷାକୁ ଯେତେ ଆଦରିଲେ ସେ କିସ ମଧୁର ହୋଇ ।

ସମ୍ପର୍କ ମରିଗଲେ ହିଁ ଜଣା ପଡ଼େ ଯେ କେତେ ପ୍ରବଳ ଭାବରେ ବଞ୍ଚିଥିଲା । ସମ୍ପର୍କ ମରିଗଲେ ସ୍ମୃତି ଆସେ ଚୁମ୍ବକ ହେଇ, ଟାଣି ନିଏ ଲୁହାରେ ତିଆରି ଭାରି ନିଦ ଆଉ ଟୁକୁଡ଼ା ସ୍ୱପ୍ନ ।

ଦେଖୁ ଦେଖୁ ହେଲା ଆସି କୋଡ଼ିଏ, ପେଟରେ ଦବା ପଖାଳ ମୁଠିଏ । ଘରମଣି ଅଡ଼ି ବସିଅଛନ୍ତି, ପଖାଳ ପାଇଁ ସବୁ ଯୋଗାଡ଼ୁଛନ୍ତି । ଅଧା ମାସ ବୋଲି ପକେଟ ଖାଲି, ପଖାଳ ପାଇଁ ସବୁ ଗଲିଣି

ମୋ ଭାଗର ଖୁସି ତୋର, ତୋ’ ଭାଗରେ ନାହିଁ ଦାବି ଜନ୍ମ ଜନ୍ମାନ୍ତର ପାଇଁ, ତତେ ମୋର ସାଥି ଭାବି ମୁଁ ବଞ୍ଚି ଯାଇପାରେ । ତୁ ଯଦି ଆଉ କାହାର, କିଛି ନାହିଁ ମୋ

ପଳାସ ଫୁଲକୁ ସୁନ୍ଦରତା ଦେଲା ବାସ ଟିକେ ଦେଲା ନାହିଁ କିଆ କେତକୀର ବାସ ଚହଟିଲା କଣ୍ଟା ତ’ ଦେହରେ ଛାଇ । କୋକିଳ କଣ୍ଠରେ ସୁମଧୁର ସ୍ୱର ରୂପ ଟିକେ ଦେଲା ନାହିଁ ମୟୂର

ଉଷା ଆଗରୁ, କେଉଁଠି ଥାଏ ସୂର୍ଯ୍ୟ? କିଏ କହିପାରିବ ତା’ର ଠିକଣା? ଆଉ ମୁଁ କେଉଁଠି ଥିଲି, ଏ ଦେହରେ ମୂର୍ତ୍ତ ହେବା ଆଗରୁ? ଏ ପ୍ରଶ୍ନର ଉତ୍ତର ମିଳେନା, ମନ ଧନ୍ଦିହୁଏ, “ମୁଁ

ଅଶାର ନୂତନ ପରିଭାଷା, ସମ୍ଭାବନାର ଆଉ ଏକ ଆଶା । ଅନନ୍ତ ଜୀବନ ପୁଣି ଯାତ୍ରାର ଶୁଭାରମ୍ଭ, ସୁବାସିତ ପାରିଜାତ ପ୍ରୀତି ତା’ର ସୁରଭିତ ଭ୍ରମ । ଅତୀତ ନାହିଁ ପୁଣି ଭବିଷ୍ୟତ ଅଦୃଶ୍ୟ, ଦିଗ୍‌ବଳୟ ପାରି

ଭଲ ପାଇବାର ନଥିଲା ଯଦି, କାହିଁ ଦେଖାଇଲ ସପନ ମତେ । ନିଜର ଯଦି କରିବା ନଥିଲା, କାହିଁକି ଚାଲିଲ ମୋ ସାଥେ ଟିକେ ॥ ମନକଥା ଯଦି ବୁଝିବାର ନାହିଁ, କାହିଁକି ବୁଝିଲ ପ୍ରଥମେ

‘ବୋଉ’ ତୁ କେମିତି ଛଡ଼େଇ ନେଉ ମୋ’ଠାରୁ ମୋର ସବୁ ଦୁଃଖ କଷ୍ଟକୁ ପ୍ରତିବଦଳରେ ତୋର ସବୁ ସୁଖ ଶାନ୍ତିକୁ ମୋ ଉପରେ ଅଜାଡ଼ି ଦେଉ ତୋ’ ଜୀବନରେ ପ୍ରତିଟି ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଜାଳିଦେଉ ତିଳ