ମନରେ ଅଗଣିତ ପ୍ରଶ୍ନ ସମାଧାନର ଉପାୟ ଖୋଜି ଚାଲିଛି ଆଖିରେ ଅସୁମାରି ସ୍ୱପ୍ନ ରାତ୍ରିର ଅନୁସନ୍ଧାନ କରୁଛି କେଇ ଦିନର ଭୋକିଲା ପେଟ ଖାଦ୍ୟ ପାଇଁ ଛଟ ପଟ ହେଉଛି ଚାଲିବାକୁ ବହୁପଥ ଅଛି

ଜୀବନର ବାଟେ ଚାଲୁ ଚାଲୁ କେବେ କଣ୍ଟାଟିଏ ମାଡ଼ିଛି, କେବେ ଫୁଲରେ ମୁଁ ଚାଲିଛି । କେବେ ବରଷାରେ ଭିଜିଛି କେବେ ବୈଶାଖକୁ ଛୁଇଁଛି, କେତେ ଯେ ସ୍ୱପ୍ନ ଦେଖିଛି କିଛି ପୁଣି ସତ ହୋଇଛି ।

ତୁମ ସ‌ହ ମିଶିବାକୁ ବ‌ହୁତ ଇଚ୍ଛା ତୁମେ ଟିକେ ଆସନ୍ତନି ଭସା ବାଦଲରେ, ମୃଦୁ ମଳୟରେ ନ‌ଦୀର ସ୍ରୋତରେ, ପୁଷ୍ପର ସୁରଭିରେ କୋଇଲିର କୁହୁତାନେ ଅବା ଜ‌ହ୍ନର ଜୋଛନାରେ ତୁମେ ଟିକେ ଆସନ୍ତନି । କରନ୍ତ

ମୋ ଗାଁ ନଈକୁ କରି ଦୃଶ୍ୟମାନ ହଜିଯାଏ ମୁଁ ବାଲ୍ୟ କାଳେ, କେତେ ସନ୍ତରଣ କେତେ ସ୍ନାହାନ କରିଥିଲି ଦିନେ ତାରି କୋଳେ । ସୁନ୍ଦର ଦିଶଇ ମୋ ଗାଁ ନଈ ସତେକି ଜାହ୍ନବୀ ଧାରା,

ସଠିକ୍ ସମୟ କେବେ ହେଲେ କହିଁକି ଆସେନି, ଭଲ ସମ୍ପର୍କଟେ କେବେ ଚିନ୍ତାକରି ଗଢ଼ି ହୁଏନି ॥ ସମୟ ତ’ ଏକ ଚମତ୍କାର ପ୍ରକୃତିର ଆଉ ସମ୍ପର୍କ ତ’ ମଣିଷର ହିଁ ଆବଶ୍ୟକତା ॥

ଜୀବନରେ ଥରେ ଭଲ ପାଇଥିଲି ତୁମକୁ ଖୁସି ଟିକେ ଦେବା ପାଇଁ, ସେହି ଜୀବନଟି ଧୋକା ପାଇଗଲା ତୁମର ସେ ଟିକ‌କ ଖୁସି ପାଇଁ । ବିଶ୍ୱାସ, ସ୍ନେହ, ଖୁସି ଦେଇ ଭଲ ତ’ ତୁମେ

ମୋ ଗାଆଁ ନୀରବି ଯାଇଛି ପୂରୁବ କଥାକୁ ମନରେ ଆଣି ସେ ଗୁମୁରି ଗୁମୁରି କେତେ କାନ୍ଦୁଛି ।୧। ଆଗ ଚମକତା ମୋ ଗାଆଁରେ ନାହିଁ ନିଆରା ନିଆରା ଲାଗୁଛି ପରା ପାଣି ପାଗ ଏଠି

କେଡ଼େ ସୁନ୍ଦର ସେ ଆନନ୍ଦ ଲାଗଇ ଏ’ ଓଡ଼ିଆ ଭାଷା ମୋର । ଧନ୍ୟ ମା’ ଧରିତ୍ରୀ ତୋହରି କୋଳରେ ଭାଷା ଓଡ଼ିଶା ମାଟିର । ପାଶ୍ଚାତ୍ୟ ଭାଷାକୁ ଯେତେ ଆଦରିଲେ ସେ କିସ ମଧୁର ହୋଇ ।

ସମ୍ପର୍କ ମରିଗଲେ ହିଁ ଜଣା ପଡ଼େ ଯେ କେତେ ପ୍ରବଳ ଭାବରେ ବଞ୍ଚିଥିଲା । ସମ୍ପର୍କ ମରିଗଲେ ସ୍ମୃତି ଆସେ ଚୁମ୍ବକ ହେଇ, ଟାଣି ନିଏ ଲୁହାରେ ତିଆରି ଭାରି ନିଦ ଆଉ ଟୁକୁଡ଼ା ସ୍ୱପ୍ନ ।

ଦେଖୁ ଦେଖୁ ହେଲା ଆସି କୋଡ଼ିଏ, ପେଟରେ ଦବା ପଖାଳ ମୁଠିଏ । ଘରମଣି ଅଡ଼ି ବସିଅଛନ୍ତି, ପଖାଳ ପାଇଁ ସବୁ ଯୋଗାଡ଼ୁଛନ୍ତି । ଅଧା ମାସ ବୋଲି ପକେଟ ଖାଲି, ପଖାଳ ପାଇଁ ସବୁ ଗଲିଣି