କେବେ ମନର କଥା ତ କେବେ ମନର ବ୍ୟଥା ଆଉ କେବେ କିଛି ତଥ୍ୟକୁ ପରିବେଷଣ କରିବାର ଏକ ବିଶେଷ ମାର୍ଗ ହେଉଛି କବିତା, ଯାହାକି ଲେଖକରୁ ହୃଦୟରୁ ସିଧା ପାଠକର ହୃଦୟକୁ ଛୁଏଁ ।
ସିନ୍ଦୂରା ଫାଟିନି ସୁରୁଜ ଉଇଁନି ଚଣ୍ଡାଳ ପୁଙ୍ଗାଟା ବାଜି ଉଠିଲାଣି ଶୀତୁଆ ସକାଳ ନିଦଟି ଭାଙ୍ଗୁନି ନାହିଁ ଅନ୍ୟ ଗତି କାମ ଡାକିଲାଣି । ଆଜି ରହିଯାଅ କହିଲା ଭାରିଜା କାହିଁକି କେଜାଣି ମନଟା ଅବୁଝା ବେଳ ଗଡ଼ିଲାଣି ଥାଉ ସାଜସଜା ଗାଡ଼ି ଧରିବାକୁ ହେବ ଛକାପଞ୍ଝା । ମୁଠାଏ ଭୁଜାକୁ ପାଟିରେ ପକେଇ ବାହାରିଲା ଘରୁ ତରତର ହେଇ ସମୟ ହେଉଣୁ ହୁଟର ବାଜଇ ଭିତରେ ପଶିଲା ଲିଫ୍ଟରେ ଓହ୍ଲେଇ । କିଟିମିଟି ଘନ ଅନ୍ଧାର ଗୁମ୍ଫାରେ ମାଡ଼ି ଚାଲିଥାନ୍ତି…
ମୋ ଗାଁ ନଈ ତୁମ ଗାଁ ଛୁଇଁ ବହିଯାଏ ଗୀତ ଗାଇ, କୁଳୁ କୁଳୁ ନାଦେ ସଙ୍ଗୀତ ସୁରରେ ତୁମକୁ ଦେଇ ଅନାଇ..!! ତୁମ ପାଦ ସ୍ପର୍ଶ ନଈର ପାଣିରେ ଲହରୀତ ଯେବେ ହୁଏ, ତରଙ୍ଗାୟିତ ହୋଇ ସେଇ ପାଦ ଛୁଆଁ ମନକୁ ମୋ ଛୁଇଁଯାଏ..!! ମୋ ଗାଁର ସେଇ ହଂସୁଆ ନଈର ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟର ନାହିଁ ତୁଳନା, ଅଭିମାନୀ ଭାରି ଆମ ଗାଆଁ ନଈ ସତେକି ଷୋଡ଼ଶୀ ଲଳନା..!! ହୃଦୟରେ ତାର ସାଇତା ରହିଛି ଅତୀତର ସବୁ…
ଭକତକୁ ଛାଡ଼ି ରହି ନ ପାରନ୍ତି ଭକତ ବତ୍ସଳ ହରି, ସଲିଳ ବିହୁନେ ମୀନ ହୁଏ ଯେହ୍ନେ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଦଶା ସେପରି ।୧। କାୟା ବିନା ଛାୟା ରହି ନ ପାରଇ ଯେସନେ କ୍ଷଣକ ପାଇଁ, ଭକତ ବିରହେ ଅଧୀର ହୁଅନ୍ତି ତେସନେ ଜଗତ ସାଇଁ ।୨। ମୁହୂର୍ତ୍ତକ ଲାଗି ହୁଏ ତ ଭକତ ଭାବରେ ହେଲେ ଅନ୍ତର, ଦୀନ ବନ୍ଧୁ କେବେ ସହି ନ ପାରନ୍ତି ବିଚ୍ଛେଦ ତିଳେ ମାତର ।୩। ଏକଇ ମୁଦ୍ରାର ଦୁଇ ପାର୍ଶ୍ଵ ଭଳି ଭକ୍ତ…
ଏଇ ଯେ ତୁମେ କୁହ ପ୍ରେମ ପ୍ରେମ ବୋଲି କହି କି ପାରିବ? କେମିତି ଦ୍ରବ୍ୟ ସେ ପ୍ରେମ ସେ କ’ଣ ବାଣିଜ୍ୟ ଉଦ୍ଦିଷ୍ଟ ପଣ୍ୟ ନା ସମ୍ପର୍କର ହାଟରେ ମୂଲ୍ୟହୀନ ଅବା ଦୁର୍ମୂଲ୍ୟ ! ଏଇ ଯେ ତୁମେ କୁହ ପ୍ରେମ ପ୍ରେମ ବୋଲି ବୁଝାଇ କି ପାରିବ? ଭାବ ସେ ପ୍ରେମର ସେ କ’ଣ ଶାଶ୍ଵତ ଚିରନ୍ତନ ନା କ୍ଷଣିକର ଆକର୍ଷଣ ଅବା ଭ୍ରାନ୍ତ ମନର ଏକ ଭ୍ରମ ! ଏଇ ଯେ ତୁମେ କୁହ ପ୍ରେମ…
କିଛି ପାଇବାକୁ କିଛି ହରେଇବା ଏ ସିନା ଦୁନିଆଁ ରିତି, ତୁମ ବୀଜ ମନ୍ତ୍ର ସନ୍ଧ୍ୟା ସକାଳରେ ଜପୁଥାଏ ନିତି ନିତି । ପରମ ବାନ୍ଧବ ଲଗାଇବ କୂଳ ବସେଇଛ ଭକ୍ତି ନାବେ, ମୁକତି ପସରା ମେଲେଇ ଦେଇଛ ମୁକତ କରିବ କେବେ? ଭକତ ବଲ୍ଲଭ ଭକତଙ୍କ ଶୁଭ ମାଗେନା ଧନ ସମ୍ପତ୍ତି, ଅଳିକ ମାତର କି କରିବି ଛାର ସମ୍ପତ୍ତି ଥିଲେ ବିପତ୍ତି । ଯୁଗେ ଯୁଗେ ପ୍ରଭୁ ଭକତଙ୍କୁ ତବ କରିଛ ଦାଣ୍ତ ଭିକାରୀ, ଖାଇବାକୁ ଗଣ୍ଡେ…
