ଜୀବନ ଅଟଇ ଚୋରା ବାଲି ସମ ଚାଲିବାକୁ ହୁଏ ବହୁତ ବାଟ ଚାଲି ଚାଲି ପାଦ ଥକି ପଡ଼େ ସେତ ଲକ୍ଷ୍ୟହୀନ ସୀମା ଅଦେଖା ବାଟ ॥ କେତେ ଆଶା ସ୍ୱପ୍ନ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଥାଏ

ସବୁସ୍ଵପ୍ନ ସଜାଡ଼ି ରଖିଛି ମନତଳ କଁଅଳ ଶେଯରେ… ନିଜେ ନିଜ ଠିକଣା ହଜେଇ ହଜିଯିବି ମୁଁ ଭିଡ଼ ମଝିରେ… ସାଉଁଟିବି ତୁମ ମିଠା ସ୍ମୃତି ହୃଦୟର ଫରୁଆ ଭିତରେ… ଖୋଜୁଥିବି ତୁମ ହସ ବସି

ହେ ଈଶ୍ୱର ତୁମେ ପରା ଏ ଜଗତର ହର୍ତ୍ତା, କର୍ତ୍ତା ଦଇବ ବିଧାତା ତେବେ ତୁମ ସୃଷ୍ଟିରେ ଏ କି ବିବିଧତା? ନାରୀ ଆଉ ପୁରୁଷ ମଧ୍ୟରେ ରହିଛି କାହିଁକି ଏତେ ଭେଦଭାବତା?? ନାରୀ

ଭଲ ପାଇବାର ଅଭିନୟ କରି ମୋ ସାଥେ ଖେଳିଲୁ ଖେଳ ମନ ସାଥେ ମୋର ପ୍ରତାରଣା କଲୁ ଭାବିଲୁ ମତେ ଦୁର୍ବଳ । ଅନ୍ଧ ଭଳି ତତେ ବିଶ୍ୱାସ କରିଲି ବିଶ୍ୱାସରେ ଦେଲୁ ବିଷ ଛଳନା

ବଦଳିବାର ଏକ ନିଚ୍ଛକ ଅଭିବ୍ୟକ୍ତି ସମୟକୁ ଜୀବନ୍ତ ସାବ୍ୟସ୍ତ କରିବାର ଏକ ପ୍ରୟାସ ନିରବଛିନ୍ନ ଅବା ଆବର୍ତ୍ତନର ପରିଧିରେ ଶୀର୍ଷତ୍ୱର ଏକ ବୃଥା ପ୍ରହସନ । (୧) କେତେବେଳେ ଜୁଆରରେ ଏକ କୂଳରୁ ଆରକୂଳକୁ ବିସ୍ଥାପନ

ଜାଣିନି କାହିଁକି ଏକ ଶୀତଳତାର ସ୍ପନ୍ଦନ ଖେଳିଯାଏ ମୋ ଦେହରେ ଦୂର ଦିଗ୍‌ବଳୟର ସେ ଲମ୍ବା ରାସ୍ତାରେ ତମ ବାଇକ ପଛରେ ତମ ପିଠିକି ଆଉଜି ହଜି ଯାଇଥଏ କେଉଁ ଏକ ଅଲଗା ଦୁନିଆରେ ।

ବ୍ୟସ୍ତ ବିବ୍ରତ ଦୁନିଆରେ ଜୀବନର ଛକାପଞ୍ଝା ଖେଳରେ କେବେ ପରାସ୍ତ ହେଇଗଲେ ଟିକିଏ ହସିଦେଇ କହିଦେ ମୁଁ ହାରିବିନି । ପ୍ରତିଯୋଗିତା ପୂର୍ଣ୍ଣ ସମାଜରେ ତୁ ପଛେଇ ଗଲେ ଭୟ କରନି ଟିକିଏ ରହିଯା ଟିକିଏ

ଜଳୁ ନାହିଁ ଆଜି ମହମବତୀ ଶୋଭାଯାତ୍ରା ନାହିଁ, ନାହାଁନ୍ତି ଯାତ୍ରୀ ଲୋକଦେଖାଣିଆ ସେ ଦେଶପ୍ରୀତି କୁମ୍ଭୀର କାନ୍ଦଣା କେଇଟି ରାତି ॥ ଦେହେ ଶିହରଣ ଗୋଟିଏ କାରଣ ବିନା ଲଢ଼େଇରେ ହାରିଲେ ପ୍ରାଣ ବୀର

ସେ ମୋତେ ବାରମ୍ବାର ପଚାରେ, ଆପଣ ମୋ ଉପରେ ଏତେ ରାଗନ୍ତି କାହିଁକି??? ଭୁଲ ତ ସୃଷ୍ଟିର ନିୟମ ଭୁଲ ପରେ ଠିକ ହୁଏ ଇତ୍ୟାଦି ଇତ୍ୟାଦି ଅନେକ ବୁଝାନ୍ତି ତା’ପରେବି ଛୋଟ ଛଛୋଟ

ପ୍ରତୀକ୍ଷା, ରକ୍ତ ରଞ୍ଜିତ ଅତୀତର ପ୍ରେମ ବିଭୂଷିତ ଭବିଷ୍ୟତକୁ, ରଞ୍ଜାଇବାକୁ ରଙ୍ଗିନ ଶ୍ରାବଣରେ, ନଧୋଇ ଆତଙ୍କ ରୁଧିରେ । ପ୍ରତୀକ୍ଷା, ଅର୍ଦ୍ଧଶୁଷ୍କ ନଦୀ ଧାରାର ଅମଳିନ ବୈଶାଖ ପରର ଅଷାଢ଼ୁଆ ବାରିଦକୁ, ସାଜି ତରଙ୍ଗାୟିତ ଉର୍ମି,

ସ୍ମୃତି ସେଇ ସତେ ମୋ ଗାଁଆଁ ସକାଳ ନାଲି କୃଷ୍ଣଚୂଡ଼ା ଫୁଲ ସ୍ମୃତି ସେଇ ସତେ ପୋଖୋରୀ ତୁଠର ଗାଁଆଁ ଭୁଆସୁଣୀ ମେଳ । ସ୍ମୃତି ସେଇ ସତେ ପିଲା ଦିନ ସାଥି ମିଛି ମିଛିକାର