ସଠିକ୍ ସମୟ କେବେ ହେଲେ କହିଁକି ଆସେନି, ଭଲ ସମ୍ପର୍କଟେ କେବେ ଚିନ୍ତାକରି ଗଢ଼ି ହୁଏନି ॥ ସମୟ ତ’ ଏକ ଚମତ୍କାର ପ୍ରକୃତିର ଆଉ ସମ୍ପର୍କ ତ’ ମଣିଷର ହିଁ ଆବଶ୍ୟକତା ॥ ଯଦି ଆମେ ପ୍ରକୃତିକୁ ହିଁ ବୁଝି ପାରିନେ, ତା’ହେଲେ ଆବଶ୍ୟକତାକୁ ଭଲା କେମିତି ବା ପରଖିଥାନ୍ତେ ॥ ହୃଦୟର କୋମଳତାକୁ ମୁଁ କେମିତି କହିବି, ମସ୍ତିକ ମୋତେ ସେ କୋମଳତାଠୁ କେତେ ଦୂରେଇ ଦେଇଛି ॥ କାହିଁ ଜାଣିନି ମୁଁ କେବେ…
ଜୀବନରେ ଥରେ ଭଲ ପାଇଥିଲି ତୁମକୁ ଖୁସି ଟିକେ ଦେବା ପାଇଁ, ସେହି ଜୀବନଟି ଧୋକା ପାଇଗଲା ତୁମର ସେ ଟିକକ ଖୁସି ପାଇଁ । ବିଶ୍ୱାସ, ସ୍ନେହ, ଖୁସି ଦେଇ ଭଲ ତ’ ତୁମେ ପାଇଥିଲ, ଅବିଶ୍ୱାସୀ, ଧୋକାବାଜି କହି ତୁମେ ଛାଡ଼ି ଚାଲିଗଲ । ଅଣନିଶ୍ୱାସୀ ଏ ଜୀବନଟା ନେଇ ବଞ୍ଚିପାରୁନାହିଁ ଏକା, କେବେ ବୋଧେ ଆଉ ଦେଖା ହବ ନାହିଁ, ଚାଲି ମୁଁ ଯାଉଛି ଏକା । ଲେଖୁଛି ଶେଷ କବିତା ॥
ମୋ ଗାଆଁ ନୀରବି ଯାଇଛି ପୂରୁବ କଥାକୁ ମନରେ ଆଣି ସେ ଗୁମୁରି ଗୁମୁରି କେତେ କାନ୍ଦୁଛି ।୧। ଆଗ ଚମକତା ମୋ ଗାଆଁରେ ନାହିଁ ନିଆରା ନିଆରା ଲାଗୁଛି ପରା ପାଣି ପାଗ ଏଠି ବଦଳି ଯାଇଛି ବରଷା ଋତୁରେ ହେଉଛି ଖରା ।୨। ପରିବେଶ ଏଠି ଶାନ୍ତସ୍ନିଗ୍ଧ ଥିଲା ଆଜି ଯେ ତାହାର ରୂପ ନିଆରା ସହରର ଢାଞ୍ଚା ଗାଆଁରେ ପଶିଛି ହସ ଖୁସି ସତେ ହେଲା ପାଶୋରା ।୩। ଚଷା ଭାଇଟିର ଆଗ ଡାକ ନାହିଁ ନୀରବରେ…
କେଡ଼େ ସୁନ୍ଦର ସେ ଆନନ୍ଦ ଲାଗଇ ଏ’ ଓଡ଼ିଆ ଭାଷା ମୋର । ଧନ୍ୟ ମା’ ଧରିତ୍ରୀ ତୋହରି କୋଳରେ ଭାଷା ଓଡ଼ିଶା ମାଟିର । ପାଶ୍ଚାତ୍ୟ ଭାଷାକୁ ଯେତେ ଆଦରିଲେ ସେ କିସ ମଧୁର ହୋଇ । ଦୁଃଖିନୀ ଜନନୀ ବିଳାପ କରୁଛି ତା’ ଭାଷା ଆଦର କାହିଁ ? ଓଡ଼ିଆ ଭାଷାକୁ ଲେଖି ପଢ଼ି କହି କେ କେତେ ନାଆଁ ରଖିଛି । ଆଜି କିଆଁ ଏଠି ଏହି ଭାଷା ପାଇଁ ହତାଦର ରହିଅଛି ?
ସମ୍ପର୍କ ମରିଗଲେ ହିଁ ଜଣା ପଡ଼େ ଯେ କେତେ ପ୍ରବଳ ଭାବରେ ବଞ୍ଚିଥିଲା । ସମ୍ପର୍କ ମରିଗଲେ ସ୍ମୃତି ଆସେ ଚୁମ୍ବକ ହେଇ, ଟାଣି ନିଏ ଲୁହାରେ ତିଆରି ଭାରି ନିଦ ଆଉ ଟୁକୁଡ଼ା ସ୍ୱପ୍ନ । ମୃତଦେହ ସବୁବେଳେ ଅର୍ଥହୀନ ତେଣୁ, ସମ୍ପର୍କ ମରିଗଲେ ମିଶି ଯାଏ ନଈ ସାଙ୍ଗେ, ବହି ସାଙ୍ଗେ ଏକୁଟିଆ ଆମ୍ବ ଗଛ, ଝଙ୍କାଳିଆ ବୁଦା ସାଙ୍ଗେ, କପାଳର ରେଖା ସାଙ୍ଗେ, ହାତର ଆୟୁଷ ସାଙ୍ଗେ, ଦର୍ପଣର ଧୂଳି ସାଙ୍ଗେ, ପାଦର ଚପଲ ସାଙ୍ଗେ……
