ପ୍ରକୃତି ଓ ପୁରୁଷର ବର୍ଣ୍ଣନ ନଦୀ ସଙ୍ଗେ ସାଗରର ମିଳନ କାଳିଦାସ ଶକୁନ୍ତଳା କାହାଣୀ କାବ୍ୟିକ ରସ ଝରେ ଦିବାରାତି ! ଅବିରତ କବିତାର ଉପମା ଅବିଶ୍ରାନ୍ତ କଳ୍ପନାର ମହିମା ଅପବାଦ କୁଳବାଡ଼ ଡେଇଁ ସ୍ୱପ୍ନନଦୀ

ଜ୍ଞାନର ଆକାଶେ ସୁରୁଜ ଉଏଁନା ଅଜ୍ଞାନ ଗଲାଣି ଖେଳି ମନୁଷ୍ୟ ଭିତରେ ଚେତନା ହଜିଲା ତୁଚ୍ଛ ପାଇଁ କରେ କଳି ଦୟା, କ୍ଷମା ତା’ ମନରୁ ଧୋଇଲା ସ୍ୱାର୍ଥ ପାଇଁ ଦିଏ ବଳି ନବା

ମୌସୁମୀ ଆସିଲା ସିନା ହେଲେ ମନ ଏବେ ବି ଶୁଖା ଭିଜା ଭିଜା ସ୍ୱପ୍ନ ଆଖିରେ ଅସୁମାରୀ ପିନ୍ଧି ବୁଲୁଛି ଭାବନାର ମୁଖା । ଆକାଶେ ବାଦଲ ଯେମିତି ମନ ଆକାଶେ ପ୍ରେମ ଦୁହେଁ ଆସନ୍ତି

ତୁମେ ଦେଇଥିବା କଲମ ପ୍ରିୟା ଭାବି ଲେଖେ ତୁମ କଥା ତୁମ ପ୍ରତିଶ୍ରୁତି ମିଛ ଜହ୍ନ ରାତି ଲାଗେ ସବୁ ଫିକା ଫିକା । କେ ଅଭିମାନେ ଚାଲିଗଲ ଛାଡ଼ି କରି ଏତେ ହୀନିମାନ ଚାଲି

ଗୁରୁ ବ୍ରହ୍ମା ଗୁରୁ ବିଷ୍ଣୁ ଗୁରୁ ଯେ ଈଶ୍ୱର । ତାଙ୍କ ପାଦ ପଦ୍ମେ ସଦା ଭକ୍ତି କର ॥ ଉଦ୍ଭିଦ ବିଜ୍ଞାନ ମୋ ପରିବାର । ଘରେ ବିଜେ ଅଛନ୍ତି ମୋ ପାଞ୍ଚ ଠାକୁର ॥ ଗୁରୁ ରୂପେ

ଅଧାଅଧି ଜୀଇଁଥିବା ଏ ଜୀବନ କିଛି ଆମ୍ବ ତୋଟା ନଈ କୂଳ ପବନ ଆଉ କିଛି ରୁନ୍ଧି ଦେଉଥିବା ସପନ ପଚାରନା ଲାଭ କ୍ଷତି ଭାରି ଅସଜଡ଼ା ଅବୁଝା ଏ ସମୀକରଣ । ଅଧାଅଧି ବୟସରେ

ମନେ ଅଛି ମୋର ସେଦିନର କଥା; କରିବନି ପର ବୋଲି ଛୁଇଁଥିଲ ମଥା ॥ ଭୁଲିଗଲ, ଚାଲିଗଲ କରିଦେଇ ପର; ଏକ ଅଚିହ୍ନା ଲୋକକୁ ନେଇ ଗଢ଼ିଲ ସଂସାର ॥ ଭଲ ପାଇବାରେ ଭୁଲ

ହୃଦୟର ବିଶାଳ ରାଇଜରେ ମନପକ୍ଷୀଟି ବାନ୍ଧିଛି ଏକ ଛୋଟିଆ ବସା, ସେ କାହାକୁ କହିବ, ଶୁଣିବ ବା କିଏ, ଆଖିରେ ଆଖିଏ ଭରା ଅସୁମାରୀ ସପନ, ମନଭିତରୁ ଉଙ୍କି ମାରୁଥାଏ ଅନେକ ଛୋଟବଡ଼ ଅଝଟ