ଗରୁ ପଦରଜ କରେ ପାପ ନାଶ, ମୁକତିର ବୀଜ ଗୁରୁଙ୍କ ଆଶିଷ । ଗୁରୁ ପୂର୍ଣ୍ଣିମାରେ ଗୁରୁଙ୍କ ବନ୍ଦନା, କରିଣ ମିଳଇ ତାଙ୍କ କୃପା ସିନା ॥ ଅମା ଅନ୍ଧକାରେ ଆଲୋକର ଶିକ୍ଷା, ସାଜିଣ ଗୁରୁ

ହୃଦୟ ବଲ୍ଲଭ ସ୍ୱନଦୀ ତୀର୍ଥେ, ନେତ୍ର ଚକ୍ ଚକ୍ ବାକି ଯା’ ଅର୍ଥେ । ଭାବନାର ଅୟ ଏଯେ ବୃକ୍ଷମୂଳେ, ସୃଷ୍ଟିର ବିଜୟ ଭାବେ ମହାନଦୀକୂଳେ । ବିପରୀତ କ୍ଷଣେ ବୃକ୍ଷ ଦିଏ ନିଜ କୋଳ, ସାଥେ

ଦେଖିବାକୁ ତତେ ନନ୍ଦିଘୋଷରେ ଚକାନୟନ ଅଥୟ ଚଞ୍ଚଳ ଏ ମନ ହେଇଥାନ୍ତି କି ପକ୍ଷୀଟିଏ ଯାଇଥାନ୍ତି ଉଡ଼ି ଶ୍ରୀକ୍ଷେତ୍ରେ ଦେଖିବାକୁ ତତେ ଭରି ପ୍ରାଣ । ରଥରେ ବିଜେହୋଇ ତୋ’ର ସେ ଖିଲିଖିଲି ହସକୁ କରିଥାନ୍ତି

ଅଧାଗଢ଼ା ଦିଅଁ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ଈଶ୍ୱର କରନ୍ତି ଯେ ଲୀଳା ସଂସାର ଯାକର । ଲିଳାମୟ ପ୍ରଭୁ ଜଗତର ନାଥ କରିବାକୁ ଲୀଳା ଯେବେ ଗଢ଼ିଲେ ଶ୍ରୀକ୍ଷେତ୍ର ॥ ଯାଆନ୍ତି ମାଉସୀ ଘର କରିବାକୁ ବରଷକେ ଥରେ