ପାଶବିକତା ଚୁମି ଦେଇଯାଏ ଆପଦ ମସ୍ତକ.. ଉଆଁସ ରାତିର ବିସ୍ତାରିତ କାୟାରେ ଅବା, ଫ୍ଲଡ ଲାଇଟ୍‌ର ସୂକ୍ଷ୍ମାଲୋକରେ ଏକାନ୍ତ ତରୁଣୀ କୁଦ ଜନପଥରେ ଦେଖି ॥ ଦ୍ୱିତୀୟ ଦାରୁ ବି ନିର୍ଦ୍ଦୟୀ ସାଜେ ଅଭାବୀ,

ନରୀ ସାରା ବିଶ୍ୱ ବନ୍ଦିତା ନରୀ ପୁଣି ସିଏ ଜଗତମାତା ଶକ୍ତି ସ୍ୱରୂପା ଦିଏ ସ୍ନେହମୟୀ ନରୀ ସେ ପୁଣି ଜଗତ ପୂଜିତା ନାରୀ ସୃଷ୍ଟି, ପୁଣି ସେ ବିଧ୍ୱଂସକାରିଣୀ କେବେ ଦୁହିତା, ଭଗିନୀ,

ମୁଁ ତ ଗଢ଼ିଥିଲି ଏକ ସୁନ୍ଦର ରାଜଉଆସ ଏ ହୃଦୟରେ କାହିଁ କେତେ ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଆଉ ବିଶ୍ୱାସର ମୂଲ୍ୟରେ, ତୁମେ ହିଁ ଉପେକ୍ଷା କଲ ସେ ରାଜଉଆସକୁ ଆଉ ତୁଳନା କଲ ଧନ ଓ

ତୁ ବସା ଭାଙ୍ଗି ଉଡ଼ି ଯାଉଥିବା ଚଢ଼େଇ, ମୁଁ ବସା ବାନ୍ଧିବାକୁ ଯାଉଥିବା ବଢ଼େଇ । ତୁ ବାଟ ଭାଙ୍ଗି ଚାଲି ଯାଉଥିବା ନଈ, ମୁଁ ବାଟ ଚାହିଁ ରହୁଥିବା ବାଟୋଇ । ତୁ କିଛି ମାନୁନଥିବା

ତତେ ଦେଖିବାକୁ କିଛି ଆଧାର କି ଲୋଡ଼ା, ତତେ ପାଖରେ ପାଇବାକୁ କିଛି ମାଧ୍ୟମର କି ଲୋଡ଼ା, ତୋତେ ଅନୁଭବ କରିବାକୁ ତୋ ଛୁଆଁର କି ଲୋଡ଼ା, ତୁ ତ ଅଛୁ ମୋ ଭିତରେ…

କବି ନୁହେଁ ମୁଁ କିନ୍ତୁ ତମ ପାଇଁ କବି ସାଜି ଲେଖେ କବିତା ଶବ୍ଦ ପରେ ଶବ୍ଦ ଯୋଡ଼ି କାଗଜରେ ଧାଡ଼ି ଧାଡ଼ି ଖଞ୍ଜିଦିଏ ଭାବନା ଓ କଳ୍ପନାର ମଣି ମୁକୁତା । କବି ନୁହେଁ

କ’ଣ ହେଇଯାଇଛି ଏ ହୃଦୟକୁ? କାହିଁକି ଆଉ କାହାର ଦୁଃଖ ଶୁଣିଲେ ସେତିକି କଷ୍ଟ ହେଉନି ନିଜକୁ ହଁ ଅବଶୋଷ ତ ହେଉଛି ବହୁତ ହେଲେ କାହା ଦୁଃଖରେ ସାମିଲ କାହିଁକି ହେଇପାରୁନି? ଏ

ନାହିଁ ତା’ର ରୂପ ଗନ୍ଧ ନାହିଁ ତା ଆକାର ତା ବିହୁନେ ସୃଷ୍ଟି ନାମ ଆଉ ସବୁ ନିମିତ୍ତ ମାତର । ସ୍ୱାଦହୀନ ହୋଇ ପୁଣି ସଭିଙ୍କର ପ୍ରିୟ ସୃଷ୍ଟି ହୁଏ ଆତଯାତ ଅଭାବରେ ହୋଇବ

ଏମିତି ରଙ୍ଗ ଲାଗିଛି ଦେହରେ କରି ପାରୁନାହିଁ କିଛି ସଞ୍ଜ ଆକାଶରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ମୁଁ ଦେଖୁଛି ଚିନ୍ତା ତ କରୁଛି ବସି । ବୈଶାଖର ଖରା ଭଲ ଲାଗୁଛି କଣ୍ଟା ଲାଗେ ଫୁଲ ପରି ସରମ

ଆଖି ପଲକ ମୋ     ଲାଖି ରହିଯାଏ ପ୍ରିୟା ତୋ ଗୋଲାପୀ ଓଠେ ତୋ ଓଠରୁ ମଧୁ     ଶୋଷି ନେବାପାଇଁ ମନ ମୋ କୁରୁଳି ଉଠେ ଝରକା ଫାଙ୍କେ ତୋ     କଣେଇ ଚାହାଣୀ ଖେଳେ ଲୁଚକାଳି ଖେଳ ତୋ ମନର

ଯେତେ ଯାହା କଲେ ହାଣିଲେ କାଟିଲେ ଗଛ କ’ଣ କିଛି କହିଛି ଖରା କି ବରଷା କାକର କୁହୁଡ଼ି ନୀରବରେ ସବୁ ସହିଛି ॥ ବିପଦ ଆପଦ ଜୀବନେ ଆସିଲେ ମଥା ପାତି ଆମେ

ତମ କୃଷ୍ଣ କବରୀର ଗୋଲାପ ପାଖୁଡ଼ା ମତୁଆଲା କରେ ମତେ । ସୁଗନ୍ଧରେ ତା’ର ମହକି ଉଠୁଛି ମୋ ପ୍ରେମ ଗମ୍ଭିରୀ ଭିତରେ ସାଇତା ସ୍ଥାନ ଯେତେ । ଚିର ଇପ୍ଷିତ ଚିର ଆକାଂକ୍ଷିତ ତମେ ମୋ