ଜଙ୍ଗଲି ଜହ୍ନଟି ଶୀତଳ ଶୀତଳ ଗାଁ ଜହ୍ନ ତାତି ମିଠା ସହର ଜହ୍ନର ତାତି ତ ପ୍ରଖର ନାହିଁ ସେଠି ମଧୁରତା । ଜଙ୍ଗଲର ସେହି ଶୀତଳ ଜହ୍ନଟି ଲାଗୁଛି ଭାରି ସରଳ, ଗାଆଁ ଜହ୍ନ ଆଜି ଦେହ ଜଳଉଛି ସତେ ତା’ ତାତି ପ୍ରବଳ । ସହରି ଜହ୍ନର ତାତି ତ ପ୍ରବଳ ସତେ ସୁରୁଜ ସମାନ ସେହି ତାତି ଆଜି ଲଗାଉଛି ନିଆଁ ଫିକା ଲାଗେ ତା’ ମନ । ନିଜ କିରଣରେ ଜଙ୍ଗଲି ଜହ୍ନଟି କରେ ସତେ…
ନୀରବତାକୁ ମୁଁ ବେଶି ଭଲପାଏ ନୀରବତା ମୋର ପ୍ରେମିକା ନୀରବତା ମୋ ନାୟିକା ଯିଏ ମୋ ଆଖିର ସୁନେଲୀ ସପନ ଜୀବନ ଗପର ନାୟିକା ॥ ଯଦି ବି ଏଠି ରାତିଗୁଡ଼ିକ ରଙ୍ଗହୀନ ନିଦମାନେ ନିରୁଦ୍ଧିଷ୍ଟ ସଖୀ ଅଜବ ଜୀବନ ରାସ୍ତା ତଥାପି ନିଜକୁ ଏକୁଟିଆ ମନେ କରିନି ନିଦ ନ ଆସିଲେ ଚାଲିଆସେ ଛାତ ଉପରକୁ କେବଳ ଦିଶେ ଜହ୍ନର ଚିତ୍ର ଥରେ ଆଖି ବୁଲେଇ ଚାହିଁଦେଲେ କୁଆଡ଼େ ହଜିଯାଏ ଏକାପଣ ॥ ନୀରବତାରେ ଯଦି…
ଗୋଟିଏ ମୁଦ୍ରାର ଦୁଇଟି ପାର୍ଶ୍ୱ ଜଣେ ନାରୀ ଆଉ ଜଣେ ପୁରୁଷ । (୧) ସରଳ ନିରୀହ ନାରୀର ମନ କଥାରେ ତା’ ବହେ ମଳୟ ପବନ । (୨) ଜନନୀ, ଜାୟା, ଭଗିନୀ ନାରୀ ହେବନାହିଁ ତାହାର କେ ସରି । (୩) ଅପୂର୍ବ ସୃଷ୍ଟି ସେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କର ତୁଳନା ନାହିଁ କେହି ତାହାର । (୪) ରୂପ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ଗୁଣରେ ତା’ର ବିମୋହିତ ହୁଏ ସାରା ସଂସାର । (୫) ନାରୀ ନୁହେଁ ଅବଳା, ଦୁର୍ବଳା ଯଦିଓ ଅଟେ ସେ ସହନଶୀଳା ।…
କେବେ ହାତ ମୁଠାରେ କେବେ ବହୁ ଦୂରରେ କେବେ ନିଜ କଚଟିରେ ତ କେବେ ପଡ଼ିଶା ଘରେ… କେବେ ପାପୁଲି ରେଖାରେ କେବେ ବହି ଖାତାରେ କେବେ କଲମ ସ୍ୟାହିରେ ତ କେବେ ଦୀପ ଶିଖାରେ… କେବେ ସାରସ ପତରେ କେବେ ସୁଗନ୍ଧିତ ଅତରେ କେବେ ଝାଳୁଆ ବାସରେ ତ କେବେ ଆପଣାର ହସରେ… କେବେ ଭିକ୍ଷୁକର ଭିକରେ କେବେ ଅହଂକାର ଶିଖରେ କେବେ ଷ୍ଟ୍ରିଟ୍ଲାଇଟ୍ ପାଖରେ ତ କେବେ ଚିରନିଦ୍ରା ଆଖିରେ… – ସୌମ୍ୟରଞ୍ଜନ ପାଲ୍
ଏଠି — ମାଟିର ଅଭାବ ପାଣିର ଅଭାବ ଖାଦ୍ୟର ଅଭାବ ଭାବର ଅଭାବ । ଚତୁଃପାର୍ଶ୍ୱରେ ଖାଲି ଅ-ଭା-ବ । ଘଟଣ-ଅଘଟଣରେ ଶିକାର ହୋଇ ଜିଇ ଚାଲିଛନ୍ତି ଅଭାବଦାସ ମାନେ… । ଭଙ୍ଗ-ଦଦରା ଘର ଓ ପଲିଥିଲ୍ ତଳେ ନିଜ ସଂସାରର ସୁଖକୁ ଅଣ୍ଡାଳନ୍ତି ଲଙ୍ଗଳା ପିଲାଟା ଗଙ୍ଗାରେ ବୁଡ଼ି ଦକ୍ଷିଣା ପଇସା ଅଣ୍ଡାଳିବା ପରି… । ତଥାପି, ଅଭାବ ହଟେନି ସାଂପ୍ରତିକ ବଜାର ଦରରେ ତେଲ-ଲୁଣର ସଂସାର ଚଳେଇବାକୁ ! ସକାଳର ଅଭାବଦାସ ରାତିରେ ପୁଣି ନର୍ଦ୍ଦମା କଡ଼ର ପଲିଥିନ୍ ଘରେ ତର୍ଜମା…
