ଅନୁପମ ଅରୁଣିମା ତନୁଧାରୀ ପୁଷ୍ପ ମଧ୍ୟେ ଅପରାଜିତା ! ତୁମେ ଦିପ୍ତିମୟୀ ପ୍ରତିମାଟିଏ ଯଦି ରୂପଦେଖି ପୃଥିବୀକୁ କେହି କେବେ ବଖାଣେ ତୁମ ରୂପ ଶୋଭା ପାଇ ମେଦିନୀ ବି ଗର୍ବ କରେ ଜର୍ଜରିତ ଘନ ବାଦଲ, ଘଡ଼ଘଡ଼ି, ବିଜୁଳି ସାଥେ ମାଆ କୁହେ ଜନ୍ମ କାଳେ ତୁମର ବରଷାର ଆଗମନେ ମାଟିର ବକ୍ଷ ଚିରି ପ୍ରକୃତିର କୋଳ ପରେ ନୀଳିମା ଅସରନ୍ତି ଢାଳିଦିଅ ବିନା ଦ୍ୱିଧାରେ ଜନ୍ମ ଯାର ମଞ୍ଜୁଳ ମରୀଚିକା ସୃଷ୍ଟିର ବିନାଶ ବେଳାରେ…
ତୁମେ ପରା ଅଟ ଅପରାଜିତା ମନ ମୋହିନିଏ ତୁମ ଲଟାର ଛଟା ତୁମେ ପରା ଅଟ ଅପରାଜିତା ଲତା ବର୍ଣ୍ଣ କୋଳେ ନୀଳ ରତନ ତାକୁ ଦେଖି ନାଚେ ହୃଦ ସ୍ପନ୍ଦନ ବାଉଁଶ ବାଡ଼ରେ ମାରେ ସାଉଁଟା ତୁମେ ପରା ଅଟ ଅପରାଜିତା ଗହଲ ଶ୍ୟାମଳ ପତ୍ରେ ସୁଶୋଭିତ ନୀଳ ଶାଢ଼ୀ ପିନ୍ଧି କରେ ବିମୋହିତ ଧରଣୀ ବୁକୁରେ ତୁମେ ତ ବିଜିତା ତୁମେ ପରା ଅଟ ଅପରାଜିତା ତୁମ ନୀଳ ରୂପେ ଭରିଛି ପ୍ରେମ ପବିତ୍ର…
ନୀଳ ଆକାଶର ଛାୟା ନେଇ, ହସୁଛି ଅପରାଜିତା ଫୁଲଟି ଧୀରେଧୀରେ । ଲତାର କୋଳେ ଦୋଳି ଦୋଳି, ସୁଗନ୍ଧ ଭରେ ପ୍ରଭାତ ବେଳି । ନାହିଁ ତାହାର ଗର୍ବ କିଛି, ସରଳତାରେ ରହେ ସେ ମିଶି । ଛୋଟ ହେଲେ ବି ଶିଖାଏ ଆମକୁ, ଦୃଢ଼ତା ରଖି ଜିତିବାକୁ । ଝଡ଼ ବର୍ଷା ଆସୁ ଯେତେ, ଫୁଟି ରହେ ସେ ହସିହସି ତେତେ । “ଅପରାଜିତା” ନାମର ଅର୍ଥ, ପରାଜୟ ନାହିଁ ତା’ର ପଥ । ଭକ୍ତି,…
ଝର୍କା ଖୋଲିଦେଲେ ଦେଖାଯାଏ ଧାଡ଼ି କି ଧାଡ଼ି ଘର । ଘର ଉପରେ ଛନ୍ଦାଛନ୍ଦି ହୋଇ ଯାଇଥିବା ଇଲେକ୍ଟ୍ରି ତାର ସବୁ । ଦେଖାଯାଏ ବି ଅନତିଦୂରରେ ଛିଡ଼ା ହୋଇଥିବା ସେ କୃଷ୍ଣଚୂଡ଼ା ଗଛଟି, ଯାହା ଅପ୍ରେଲର ଡହଡ଼ହ ଖରାରେ ବି ଖୁବ ଚମକୁଥାଏ ଯେମିତି ଏବେ ବି ଚମକେ ବୋଉ ମଥାର ସିନ୍ଦୂର ଆଉ ବାପାଙ୍କ ସୁନ୍ଦର ମୁହଁରେ ସେ ପରିତୃପ୍ତିର ହସ ଯାହାକୁ ଦୂରରେ ଥାଇ ଖୁବ୍ ଝୁରେ ସାଗରିକା । ମାଆ ମଥାର ସେ ଆଠଣିକିଆ ସିନ୍ଦୂର…
ସମସ୍ତେ ମଲ୍ଲୀ, ମାଳତୀ ଫୁଲର ଗଜରା ଲାଗନ୍ତି ହେଲେ ସିଏ ଅପରାଜିତାର ଗଜରା ଲଗେଇବା ପାଇଁ ଜିଦ୍ କଲା । ଟାଉନ୍ ମାର୍କେଟରେ ମନ୍ଦିର ପାଖରେ ଗୋଟିଏ ହିଁ ଫୁଲ ଦୋକାନ, ଯେଉଁଠାରେ ପ୍ରାୟ ଫୁଲ ମିଳିଯାଏ ପୂଜା, ବ୍ରତଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ବାହାବେଦି ସଜାଇବା ପାଇଁ ଆଉ ତାହା ମତେ ଜଣା ନଥାଏ । ସେଠିକୁ ଯାଇ ପଚାରିଲି, “ଭାଇ ଅପରାଜିତା ଫୁଲର ଗଜରା ହେବ କି??” ସିଏ କହିଲେ, “ହେଁ…” ବୋଧେ ସିଏ ଭୁଲ୍ ଶୁଣିଥିବେ ଭାବି…
