ଏ ତ ବସନ୍ତର ଆସ୍ତେ ଛୁଆଁ ଜାଣ ବର୍ଷାକୁ । ଶେଫାଳି ସୁଗନ୍ଧ ସ୍ନେହ କିମ୍ବା ପ୍ରେମିକା ଗୋଲାପୀ ଓଠର ବର୍ଷାଛିଟା ପ୍ରେମ ବିନ୍ଦୁ, ଶୁଣ କାନପାତି ! କୁହୁକ ଡାକ ମନ ଦିଆନିଆର, ଏ ତ ବସନ୍ତ ! ବର୍ଷାର ଛାତିତଳ !!! ନୂଆ ନୂଆ ପ୍ରେମିକାର ସମର୍ପଣ ଛୁଇଁ ଯେବେ ଭାସିଯାଏ, ଅଲାଜୁକ ପବନଟି ବର୍ଷାରୁ ବସନ୍ତ ଯାଏ । ହାଏ… ସେ ପ୍ରେମିକପ୍ରବର ମନ ! ସତେ କି ବୈଶାଖର ଚାପା ଗୁଞ୍ଜରଣ !!! ଲାଜେ କହିଦିଏ ନବବଧୂ ଲାଲ୍ ଗୋଲାପୀ ପ୍ରେମ…
ହେ ଈଶ୍ୱର !! ତୁମେ ହିଁ ତ ଆଧାର ଏ ସୃଷ୍ଟିର, ଆଉ ତୁମେ ବି କାରଣ ବିଲୟର… ଅନେକ ରୂପର ଅଧିକାରୀ ତୁମେ ଅସଂଖ୍ୟ ନାମ ତୁମରି… ଅଭିମାନରେ କେହି ପଥର କହେ ତ, କେହି ବଞ୍ଚେ ଖାଲି ତୁମ ନାମକୁ ସୁମରି… ସମୟ ସହିତ ଅନେକ ଆସିଛି ପରିବର୍ତ୍ତନ, ଏମିତିକି ତୁମ ଉପସ୍ଥିତି ଆଉ ଅନୁଭୂତିରେ ବି ଉଠିଛି ପ୍ରଶ୍ନ… ମଣିଷ ଗଢ଼ିଲ ତୁମେ ପୁଣି ଏଠି ମଣିଷ ଗଢ଼ି ତୁମକୁ… ମାଟିର ମୁରତି ହାତରେ…
ପାଗ ବଦଳିଲେ ବାଗ ବଦଳେ ବିଚିତ୍ର ମହାଲୀଳା ଚାଲେ ପ୍ରକୃତିରେ । ଗ୍ରୀଷ୍ମ ସନ୍ତାପିତ ଧରଣୀ ବକ୍ଷଟା ହୋଇଛି ଆଜି ଆର୍ଦ୍ର ଆସିଛି ପୁଣି ଲାସ୍ୟମୟି ବର୍ଷା ସାଥେ ତା’ ଗମ୍ଭୀର ବଜ୍ର । ଆକାଶରେ ଭାସେ କୃଷ୍ଣ ଘନ ଘନ ଆସ୍ତରଣ ବିକ୍ଷୁବ୍ଧ ବର୍ଷାରେ ଲୁଚିଯାଏ ପୁଣି ସେ ଟାଣ ସୂର୍ଯ୍ୟ-କିରଣ । ଝର ଝର ହୋଇ ଝରିଯାଏ ସତେ ଅବିରତ ବାରିଧାରା ହଳ କର୍ଷିତ ମାଟିଟା ଆଜି ବର୍ଷିତ ଜଳରେ ଭରା । ଇଷତ୍ ସୌର ରଶ୍ମି କରେ ବନ୍ଧୁତା…
”ଆଖିରେ ସେ ”କବିତା” ଲେଖେ ବୋଲି ମଲାଟରେ କଜଳମଖା ନୀଳ ଆଖିର ଚିତ୍ର” ॥ ଓଠ ତା’ର ଚକୋଲେଟ୍ ଖାଏ ବୋଲି ଡହ ଡହ ଷ୍ଟ୍ରବେରିର ରଙ୍ଗ ॥ ଏ ଆଷାଢ଼ରେ ତା’କୁ ଷୋହଳ ଛୁଇଁଛି ବୋଲି ବୟସ ତା’ର “ଅଙ୍ଗୁରି” ॥ ହଳଦୀ ମାଖିବା ଶିଖିଗଲା ବୋଲି ରଙ୍ଗ ତାର ନୂଆ “ଗହମ” ॥ ଯେବେଠୁ ତା’ ଚୁନରି ଉଡ଼ିଲା ଢେଉ ପରି “ଚୁଲୁବୁଲି” ॥ ସୁରୂଜକୁ ଯେବେଠୁ ସେ ଜଳ ଅର୍ପୁଛି ତା’ ମୁହଁ…
“ସିପୁନ, ଜଲ୍ଦି ଆସେ, ଦେଖେ ଗୋଟେ ଜିନିଷ”, ମାଆ ଦାଣ୍ଡ ଦୁଆରୁ ଡାକିଲେ । ମୁଁ ନେଟଫ୍ଲିକ୍ସରେ ସିନେମା ଦେଖୁଥିଲି, ଚିଡ଼ିକି କହିଲି, “ରହିଯାଅ ଟିକେ… ଏବେ ତ ପାଣି ଭର୍ତ୍ତି କରିବା ପାଇଁ ଡାକିଥିଲ !” ସେ ପୁଣି ଡାକିଲେ, “ଆରେ ଆସେ ଆସେ, ଘୋରି ଆସିଛି ବା !” ଘୋରି ଆମ ଆପାର୍ଟମେଣ୍ଟରେ ଥିବା ଗୋଟେ ବୁଲା କୁକୁର, ବୁଲା ବୋଲି ନ କହିଲେ ଚଳିବ । କୁକୁରଟି ଦେଖିବାକୁ ଏତେ ସୁନ୍ଦର ଯେ କେହି ତାକୁ ବୁଲା କହିପାରିବେନି !…
