କେବେ ମନର କଥା ତ କେବେ ମନର ବ୍ୟଥା ଆଉ କେବେ କିଛି ତଥ୍ୟକୁ ପରିବେଷଣ କରିବାର ଏକ ବିଶେଷ ମାର୍ଗ ହେଉଛି କବିତା, ଯାହାକି ଲେଖକରୁ ହୃଦୟରୁ ସିଧା ପାଠକର ହୃଦୟକୁ ଛୁଏଁ ।
ହେ ଈଶ୍ୱର !! ତୁମେ ହିଁ ତ ଆଧାର ଏ ସୃଷ୍ଟିର, ଆଉ ତୁମେ ବି କାରଣ ବିଲୟର… ଅନେକ ରୂପର ଅଧିକାରୀ ତୁମେ ଅସଂଖ୍ୟ ନାମ ତୁମରି… ଅଭିମାନରେ କେହି ପଥର କହେ ତ, କେହି ବଞ୍ଚେ ଖାଲି ତୁମ ନାମକୁ ସୁମରି… ସମୟ ସହିତ ଅନେକ ଆସିଛି ପରିବର୍ତ୍ତନ, ଏମିତିକି ତୁମ ଉପସ୍ଥିତି ଆଉ ଅନୁଭୂତିରେ ବି ଉଠିଛି ପ୍ରଶ୍ନ… ମଣିଷ ଗଢ଼ିଲ ତୁମେ ପୁଣି ଏଠି ମଣିଷ ଗଢ଼ି ତୁମକୁ… ମାଟିର ମୁରତି ହାତରେ…
ପାଗ ବଦଳିଲେ ବାଗ ବଦଳେ ବିଚିତ୍ର ମହାଲୀଳା ଚାଲେ ପ୍ରକୃତିରେ । ଗ୍ରୀଷ୍ମ ସନ୍ତାପିତ ଧରଣୀ ବକ୍ଷଟା ହୋଇଛି ଆଜି ଆର୍ଦ୍ର ଆସିଛି ପୁଣି ଲାସ୍ୟମୟି ବର୍ଷା ସାଥେ ତା’ ଗମ୍ଭୀର ବଜ୍ର । ଆକାଶରେ ଭାସେ କୃଷ୍ଣ ଘନ ଘନ ଆସ୍ତରଣ ବିକ୍ଷୁବ୍ଧ ବର୍ଷାରେ ଲୁଚିଯାଏ ପୁଣି ସେ ଟାଣ ସୂର୍ଯ୍ୟ-କିରଣ । ଝର ଝର ହୋଇ ଝରିଯାଏ ସତେ ଅବିରତ ବାରିଧାରା ହଳ କର୍ଷିତ ମାଟିଟା ଆଜି ବର୍ଷିତ ଜଳରେ ଭରା । ଇଷତ୍ ସୌର ରଶ୍ମି କରେ ବନ୍ଧୁତା…
”ଆଖିରେ ସେ ”କବିତା” ଲେଖେ ବୋଲି ମଲାଟରେ କଜଳମଖା ନୀଳ ଆଖିର ଚିତ୍ର” ॥ ଓଠ ତା’ର ଚକୋଲେଟ୍ ଖାଏ ବୋଲି ଡହ ଡହ ଷ୍ଟ୍ରବେରିର ରଙ୍ଗ ॥ ଏ ଆଷାଢ଼ରେ ତା’କୁ ଷୋହଳ ଛୁଇଁଛି ବୋଲି ବୟସ ତା’ର “ଅଙ୍ଗୁରି” ॥ ହଳଦୀ ମାଖିବା ଶିଖିଗଲା ବୋଲି ରଙ୍ଗ ତାର ନୂଆ “ଗହମ” ॥ ଯେବେଠୁ ତା’ ଚୁନରି ଉଡ଼ିଲା ଢେଉ ପରି “ଚୁଲୁବୁଲି” ॥ ସୁରୂଜକୁ ଯେବେଠୁ ସେ ଜଳ ଅର୍ପୁଛି ତା’ ମୁହଁ…
ତୋ’ ରୂପ ବର୍ଣ୍ଣନା ଭାଳି ବିଶ୍ୱକର୍ମା ହୃଦେ କଲେ ନିବେଦନ ସ୍ରଷ୍ଟା, ସୃଷ୍ଟି ଦ୍ୱୟ ଅଟୁ ଦୟାମୟ ତୁ କରୁ ତୋତେ ସୃଜନ । ଏ ବିଶ୍ୱ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ତୋ’ଠାରୁ ଉଦ୍ଭବ ତୁହି କର୍ତ୍ତା ଓ କାରଣ, ଦେବତା, ଦାନବ ଜୀବଜନ୍ତୁ ସର୍ବ ତୋହ ପ୍ରସାଦରୁ ଜନ୍ମ । ସତ ଚିତ୍ତ ଆନନ୍ଦ ହେ ସଚ୍ଚିଦାନନ୍ଦ ତୁହି ସଗୁଣ, ନିର୍ଗୁଣ, ଆକାର ବିହୀନ ଆହେ ନିରାକାର ତେଜୋମୟ ଅଗ୍ନିସମ । ତୋ ରୂପ ବର୍ଣ୍ଣନା ଭାଳି ବିଶ୍ୱକର୍ମା ହୃଦେ କଲେ ନିବେଦନ…
ଶରଧା ବାଲିରେ ତିନି ଠାକୁର, ରାଜା କରୁଛନ୍ତି ନ୍ୟାୟ ବିଚାର । ବାମରେ ସେ ଜଗନ୍ନାଥ ଠାକୁର, ହାତ ଯୋଡ଼ି କର ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର । ଠାକୁର ନୁହେଁ ସେ ଆମ ଜୀବନ, ଗୁରୁଜନମାନେ ଦେବ ସମାନ । ସଭିଙ୍କ ପାଟିରେ ତାଙ୍କରି ନାମ, ଦେଶ ଜାତି ଲାଗି କରିବା କାମ । ପୁରୁଷୋତ୍ତମ ଦେବ ହେଲେ ତ ରାଜା, ସୁଖୀ ରହିଲେ ସବୁ ପରଜା । ତାଙ୍କ ଚକ୍ର ଅଟେ ସୁଦର୍ଶନ, କରିବ ପାପର ବିନାଶନ । କଳିଯୁଗର ତୁମେ ଠାକୁର, କର ବିନାଶ…
