କେବେ ମନର କଥା ତ କେବେ ମନର ବ୍ୟଥା ଆଉ କେବେ କିଛି ତଥ୍ୟକୁ ପରିବେଷଣ କରିବାର ଏକ ବିଶେଷ ମାର୍ଗ ହେଉଛି କବିତା, ଯାହାକି ଲେଖକରୁ ହୃଦୟରୁ ସିଧା ପାଠକର ହୃଦୟକୁ ଛୁଏଁ ।
ବେଳେ ବେଳେ ଏମିତି ବି ହୁଏ, ସବୁ ସୁଖର ଏରୁଣ୍ତି ବନ୍ଧ ଡେଇଁ କିଏ ଜଣେ ପଶି ଆସେ, ବହୁ ପ୍ରଶ୍ନର ପସରା ଧରି, ଆନ୍ଦୋଳିତ ହୁଏ ମନ ମୁଁ ପରା ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ସର୍ବୋତ୍ତମ ସୃଷ୍ଟି, ଘରର ମୁଁ ଲକ୍ଷ୍ମୀ । ଏକାଧାରେ ଜାୟା, ପୁଣି ଜନନୀ, ଭଗିନୀ । ପ୍ରେମ, ପ୍ରୀତି, ପ୍ରଣୟର ମୁଁ ପରା ତ୍ରୀବେଣୀ । ତେବେ କୁହ ମୁଁ କାହିଁକି ଜଳେ ଏଠି, ଉପେକ୍ଷାର କଳା ମଶାଣୀରେ? ମୁଁ କାହିଁକି ଭାସେ ଏଠି, ଯାତନାର ମୃତ…
ଜୀବନର ବାଟେ ଚାଲୁ ଚାଲୁ କେବେ କଣ୍ଟାଟିଏ ମାଡ଼ିଛି, କେବେ ଫୁଲରେ ମୁଁ ଚାଲିଛି । କେବେ ବରଷାରେ ଭିଜିଛି କେବେ ବୈଶାଖକୁ ଛୁଇଁଛି, କେତେ ଯେ ସ୍ୱପ୍ନ ଦେଖିଛି କିଛି ପୁଣି ସତ ହୋଇଛି । କେବେ ଦୁଃଖ ନଈ କୂଳେ ବୁଲି ନିଜକୁ ହଜେଇ ଦେଇଛି, ପୁଣି ସୁଖର ସାତ ରଙ୍ଗରେ ନିଜକୁ ରଙ୍ଗେଇ ଦେଇଛି । କେତେ ଯେ ପଡ଼ିଚି, କତେ ଯେ ଝୁଣ୍ଟିଛି ତଥାପି ଆଜି ମୁଁ ଚାଲିଛି, ଜୀବନକୁ ମୋର ଭଲପାଏ ବୋଲି ବଞ୍ଚିବାକୁ…
ତୁମ ସହ ମିଶିବାକୁ ବହୁତ ଇଚ୍ଛା ତୁମେ ଟିକେ ଆସନ୍ତନି ଭସା ବାଦଲରେ, ମୃଦୁ ମଳୟରେ ନଦୀର ସ୍ରୋତରେ, ପୁଷ୍ପର ସୁରଭିରେ କୋଇଲିର କୁହୁତାନେ ଅବା ଜହ୍ନର ଜୋଛନାରେ ତୁମେ ଟିକେ ଆସନ୍ତନି । କରନ୍ତ କେତେ ମାନ ଅଭିମାନ ତୁମର ନୀରବ ଚୋରାଚୋରା ଚାହାଣୀରେ ସବୁମାନ ଅଭିମାନ କୁଆଡ଼େ ନିମିଷକେ ମିଳାଇ ଯାଆନ୍ତା, ହଠାତ୍ ଆସନ୍ତା ଫଗୁଣର ସୁନାମି ହଜିବାକୁ ହଜାଇବାକୁ ଭିଜିବାକୁ ଭିଜାଇବାକୁ ପ୍ରୀତି ଉପବନେ ହେଉପଛେ ମୁହୂର୍ତ୍ତେ ତମେ ଟିକେ ଆସନ୍ତନି । – ହିମାଂଶୁ…
ମୋ ଗାଁ ନଈକୁ କରି ଦୃଶ୍ୟମାନ ହଜିଯାଏ ମୁଁ ବାଲ୍ୟ କାଳେ, କେତେ ସନ୍ତରଣ କେତେ ସ୍ନାହାନ କରିଥିଲି ଦିନେ ତାରି କୋଳେ । ସୁନ୍ଦର ଦିଶଇ ମୋ ଗାଁ ନଈ ସତେକି ଜାହ୍ନବୀ ଧାରା, ରୂପସି ପ୍ରିୟା ମୋ ସେଇ ନଈ ଧାରେ ରଙ୍ଗେ ହଳଦି ପସରା । ମୋ ଗାଁ ନଈ ଧାରେ ଅଛି ମୋ ପ୍ରଥମ ବିଦ୍ୟାମନ୍ଦିର, ପାଠ ପଢ଼ିଥିଲି ଶିଖିଥିଲି ଭାଷା ସେଇଠି ଅଛି ମୋ ସଠୀଘର । ମୋ ଗାଁ ନଈରେ ଜୁଆର ଆସିଲେ…
ସଠିକ୍ ସମୟ କେବେ ହେଲେ କହିଁକି ଆସେନି, ଭଲ ସମ୍ପର୍କଟେ କେବେ ଚିନ୍ତାକରି ଗଢ଼ି ହୁଏନି ॥ ସମୟ ତ’ ଏକ ଚମତ୍କାର ପ୍ରକୃତିର ଆଉ ସମ୍ପର୍କ ତ’ ମଣିଷର ହିଁ ଆବଶ୍ୟକତା ॥ ଯଦି ଆମେ ପ୍ରକୃତିକୁ ହିଁ ବୁଝି ପାରିନେ, ତା’ହେଲେ ଆବଶ୍ୟକତାକୁ ଭଲା କେମିତି ବା ପରଖିଥାନ୍ତେ ॥ ହୃଦୟର କୋମଳତାକୁ ମୁଁ କେମିତି କହିବି, ମସ୍ତିକ ମୋତେ ସେ କୋମଳତାଠୁ କେତେ ଦୂରେଇ ଦେଇଛି ॥ କାହିଁ ଜାଣିନି ମୁଁ କେବେ…
