ତୁମେ ତ ଦେଖିଛ ଚକ୍ଷୁରେ ତାହାର ମଳିନ କଜ୍ଜ୍ୱଳ ଭାଷା ମୁଁ ପାଇଛି ତା’ର ନୟନ ଯୁଗଳେ ଅଥଳ ସ୍ୱପ୍ନର ଆଶା । ତୁମେ ବୁଝିଅଛ ତାକୁ ଶିଥିଳ ତନୁର ମିନା ମୁଁ ପାଇଛି ତାକୁ

ଜହ୍ନରେ ନାଁ ଲେଖିବାକୁ ହେଲେ ଦମ୍ଭର ପାହାଚ ଧୈର୍ଯ୍ୟର ପାହାଡ ଚଢ଼ି ବିବେକାଶ ମାର୍ଗରେ ବାନ୍ଧିବାକୁ ପଡ଼େ ଭରସାର ସେତୁବନ୍ଧଟେ । ଏମିତି ସେମିତି କଥା ନୁହେଁ ଜହ୍ନକୁ ପହଞ୍ଚି ପାରେ ସିଏ ଯିଏ ଆବୋରି

ବିଶ୍ୱାସ ଆଜି ନିରୁଦ୍ଧିଷ୍ଟ ଈଶ୍ୱର ଆଜି ଅସହାୟ ଈଶ୍ୱର ଏବଂ ମଣିଷ ମଧ୍ୟରେ ତିଆରି ହୋଇଥିବା ସମ୍ପର୍କ ହିଁ ତ “ବିଶ୍ୱାସ” ହେଲେ ଆଜି ନିରୁଦ୍ଧିଷ୍ଟ ମଣିଷ ମଣିଷ ମଧ୍ୟରେ ବିଶ୍ୱାସ ଆଜି ଅଚିହ୍ନା

ନାରୀ ନୁହେଁ ସେ ନାରାୟଣୀ ଉକ୍ତିଟିର ଅଛି ଆମ ସମାଜେ ଚଳଣି । ବାସ୍ତବିକେ ନାରୀ ଲାଞ୍ଛିତ, ଦୁଃଖିନୀ ଭୁଲିଗଲୁ ଆମେ ସେ ଜାୟା, ଭଗିନୀ, ଜନନୀ । ନରରାକ୍ଷସର କବଳେ କବଳିତା ଆଜି ନାନା ଦୁଃଖେ,