ଶୀତ ସକାଳର ମୋ ଗାଁ
Odia Poem - Sita Sakalara Mo Gaon

ଶୀତ ସକାଳର ମୋ ଗାଁ

କୁହୁଡ଼ି ଶେଯରେ ସକାଳୁ ସେ ଢାଙ୍କି ହୋଇଥାଏ
ସୁନେଲି କିରଣରେ ତା’ ନିଦ ଭାଙ୍ଗିଯାଏ
କୃଷକ ପୁଅ ବିଲଆଡ଼େ ମାଡ଼ିଯାଏ
ମା’ଙ୍କର ବିରକ୍ତି ଭରା ଗାଳି ଶୁଣି ନିଦ ମୋର ହଜିଯାଏ
ଏପଟେ ଘରୁ ଚକୁଳିର ବାସ୍ନା ମୋ ପାଶେ ମାଡ଼ିଆସେ
ସନିଆ ଜେଜେ ପାଖକୁ ଡାକି ମିଠା ମିଠା ଗପ କହେ
କେତେ ବେଳେ ତା’ କୋଳରେ ପଶି ଦାଢ଼ି ମୁଁ ଟାଣିଦିଏ
“ଏ ଚଗଲା ଟୋକାକୁ ପାରି ହେବନି”, କହି ମୃଦୁ ହସଟିଏ ଦିଏ
ଜେଜେଙ୍କ ହାତକୁ ଚାହା କପଟିଏ ଦେଇ ମା’ ମୋତେ ଭିଡ଼ି ନିଏ
ଜେଜେଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଯିବାପାଇଁ ମୋର ଟିକେ ହେଲେ ଇଛା ନଥାଏ
ସଞ୍ଜ ନଇଁଗଲେ ଗାଁ ମନ୍ଦିରରେ ଭଜନ କୀର୍ତ୍ତନ ନୀତି ଶୁଭେ
ଠାକୁର ଘରୁ ମାଆଙ୍କର ପୂଜା ସାଙ୍ଗକୁ ଝୁଣା ଧୂଆଁ ଭାସି ଆସେ
ମୁଡ଼ି ପାଗ ସାଙ୍ଗକୁ ଚା ଆଉ ପକୁଡିର ମୋ ମନ ଭରିଯାଏ
ନିଆଁ ପାଖେ ବସି ଚଦର ଘୋଡ଼େଇ ଉଷ୍ଣତାର ମଜା ନିଏ
ସେପଟେ ଭାଇ ପଢ଼ିବା ପାଇଁକି ମୋତେ ସେ ଟାଣିନିଏ
ପଢ଼ୁ ପଢ଼ୁ କେତେବେଳେ ଅଚାନକ ନିଦ ଆସିଯାଏ
ମାଆଙ୍କର ଗାଳି ଆଉ ତାଙ୍କ ହାତଠୁ ଖାଉଖାଉ ସେଇଠି ମୁଁ ଶୋଇଯାଏ
ସକାଳୁ ଉଠି ମୁଁ ବିଛଣାରେ ନୀତି ନିଜକୁ ପାଏ
ଏହାଠୁ ସୁଖ ଜୀବନ ମୋ ପାଇଁ ଆଉ କିଛି ନୁହେଁ ।।

Comments

comments

ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ସହ ସେୟାର କରନ୍ତୁ...

Leave a Reply

Close Menu