ଦେହର କ’ଣ କ୍ଷୁଧା ଥାଏ !? ନା ମନ ତାକୁ ହିଂସ୍ର କରିଦିଏ? ଅନ୍ଧ କରିଦିଏ ଦୈତ୍ୟ ହେବାକୁ, ଅନ୍ଧାରୀ ଇଲାକାରେ ବିବେକ ବଳି ପଡ଼େନି ପ୍ରତିଶୃତି ବିକାଯାଏ ଭରସା ପାଇଁ ନିଜର ସର୍ବସ୍ୱ ଦେଇ ଆଶ୍ଵସନା ପାଇଁ ଝାସ ଦେଇଥିଲେ ତିଳ ତିଳ କରି ନାରୀତ୍ୱ ବିସର୍ଜନ କରି ସୁଧରେ ଆଣେ ଅସଜଡ଼ା ସ୍ୱପ୍ନ ଅବା ସେ କି ଜାଣେ ଦିନେ ତା’ର ସୁଧ କରଜ ବନ୍ଧବାଡ଼ ଡେଇଁ ଅଭାବୀ ବିକ୍ରି ହେଇଯିବ ମୁଖା ଖସିଗଲେ ମଣିଷର…
ମୋର ଆରମ୍ଭ ଭାରତର ସମ୍ବିଧାନ ସଙ୍ଗେ ହୋଇଥିଲା, ଭାବିଥିଲି ସମ୍ବିଧାନ ହିଁ ହେବ ମୋର ଆଶାବାଡ଼ି ଏ ଗଣମାନଙ୍କ ତନ୍ତ୍ରକୁ ଏକାଠି ରଖିବାକୁ, କିନ୍ତୁ, ସମ୍ବିଧାନ ବାସ୍ ଏକ ଖେଳନା ହୋଇ ରହିଗଲା ଏ ଦୁର୍ନୀତି ଖୋର୍ ନେତା ଓ ଅଫିସରମାନଙ୍କ ପାଇଁ, ଭାବିଥିଲି ସମ୍ବିଧାନର ଆଶ୍ରାରେ ଭାରତର ଲୋକ ତନ୍ତ୍ର ଆହୁରି ଉନ୍ନତ ହେବ, କିନ୍ତୁ, ଏ ଭାରତର ଗଣରାଜ୍ୟ ଆଜି ପତନାଭିମୁଖି, ଏହାହିଁ ଥିଲା କ’ଣ ମୋ’ ଭାଗ୍ୟରେ? ନ୍ୟାୟିକ ବ୍ୟବସ୍ଥାର ଚକ୍ରବ୍ୟୁହରେ ଆଜି…
ବୁଝେଇବାକୁ ତ କେବେ ପଡ଼େନା ଆଜି କ’ଣ ପାଇଁ ଏତେ ଅବୁଝା ହଉ କହିବାକୁ ତତେ ବି ପଡ଼େନା କିଛି ନ କହିକି ତୁ ସବୁ ବୁଝିଯାଉ ଲୁଚେଇବାକୁ ଚାହିଁଲେ ଯେତେ ପାରିବିନି ତତେ କିଛି ଲୁଚେଇ ମୋ ହାବ ଭାବ କଥା ବାର୍ତ୍ତାରୁ କିଛି ହେଇଛି ବୋଲି ବାରି ଦଉ ମୋ’ ନିରବତାର ଭାଷା ତୁ ଭଲରେ ପଢ଼ିପାରୁ କେବ ବି ଏକା ମତେ ରଖୁନା ସବୁ ବେଳେ ପାଖେ ଥାଉ ସୁଖ ହଉ ଅବା…
ଭୁଲିଯିବା ଭୟ ତା’ ଭିତରେ ଅନେକ କିଛି ସାଇତି ରଖିଛି ଆଉ କିଛି ରହସ୍ୟ ଲୁଚେଇ ବି ରଖିଛି । ମୋ ଦିନ ସରିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେ ମୋତେ ଅପେକ୍ଷା କରେ ସେ ମୋ ଦିନକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରେ । ମୋର କୌଣସି ଭାବନା ପାଇଁ ସେ ମୋତେ କେବେ ପ୍ରଶ୍ନ କରିନି ବୋଧେ ସେ କାହିଁକି, କ’ଣ ପାଇଁ, କେଉଁଠି ଏମିତି କିଛି ଶବ୍ଦର ଅର୍ଥ ଜାଣିନି । ମୁଁ ରାଗରେ ତା’ ଶରୀରରେ ଅନେକ ଦାଗ ଦେଇଛି ସେ…
ସେଦିନ ବଜାର ଭିତରେ “ନ୍ୟୁ ମାରିଅନ୍” ହୋଟେଲରୁ ବାହାରିଲା ବେଳକୁ ରାସ୍ତା ଆରପଟେ ଠିଆ ହୋଇଥିବା ଲୋକଟିକୁ ଦେଖି ଅଟକିଗଲା ସୌମିତ୍ର, ଚେହେରାଟି ଖୁବ୍ ଚିହ୍ନା ଚିହ୍ନା ମନେହେଉଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଆଉ ଟିକିଏ ଭଲ କରି ଦେଖିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରି ରାସ୍ତା ପାର୍ ହୋଇ ଆଗେଇଗଲା ଲୋକଟି ପାଖକୁ । ହଠାତ୍ ବୁଲି ପଡ଼ି ଚାହିଁଲା ଲୋକଟି ଏବଂ “ଆରେ ସୋମୁ ! ବହୁତ ଦିନ ପରେ…“କହି ଯେତେବେଳେ ତା’କୁ କୁଣ୍ଢେଇ ପକାଇଲା ଲୋକଟି, ସେତେବେଳକୁ ଯାଇ ମନେ ପଡ଼ିଲା…
