କେବେ ମନର କଥା ତ କେବେ ମନର ବ୍ୟଥା ଆଉ କେବେ କିଛି ତଥ୍ୟକୁ ପରିବେଷଣ କରିବାର ଏକ ବିଶେଷ ମାର୍ଗ ହେଉଛି କବିତା, ଯାହାକି ଲେଖକରୁ ହୃଦୟରୁ ସିଧା ପାଠକର ହୃଦୟକୁ ଛୁଏଁ ।
ସୁରାରଙ୍ଗି ଓଠି କୋକିଳ କଣ୍ଠି ଗୋ ସରୋଜ ଉରଜି ବାଳା ମଦନ ଶରେ ଯା’ ପରାହତ ତୋର ଏ ଛାର କିଙ୍କର ବେଳା, ଘନ ଜଘନି ହେ ସୁଡୋଳ ନିତମ୍ବି ଆଜ କି ! ବିଚିତ୍ର ଶୋଷ ଦେଖି ଉଡ଼େ ହୋସ- ଅବଶେ ବିବଶ ବକ୍ଷେ – ଲକ୍ଷି ମଧୁବାସ, ଢଳି-ଢାଳି-ତୋଳି ଅଙ୍କେ-ବାଙ୍କେ-ରଙ୍କେ ନ ଭାବ ଛାରେ କାମୁକ ଘନ-ଜଘନ-ସ୍ତନ-ଭାର-ଭରେ କଣ୍ଠେ ତୃଷ୍ଣା ଅହେତୁକ, ସୁମୁଖୀ ବିମୁଖ ହେଲେ କେ ହରିବ ବିରହୀ ବିରହ ଦୁଃଖ କେ ପଢ଼ିବ…
କେବେ ତୁ ଆସିବୁ ମୋ ପାଖକୁ ଧାଇଁ ଅନେଇ ବସିଛି ମୁହିଁ ସେ ଅଭୁଲା ହସ ସେ ଅଭୁଲା ବେଶ ମନେ ପଡ଼େ ନୀତି ରାତି । କଥା ଦେଇଥିଲି କଥା ଦେଉଅଛି ପର କରିବିନି କେବେ ସାରା ଜୀବନ ମୁଁ ତୋ ସାଥେ ଚାଲିବି କଣ୍ଟା ଅବା ଫୁଲ ବାଟେ । କିପରି ବଞ୍ଚିବି ତୋ’ଠାରୁ ଦୂରେଇ କେମିତି ଭାବୁ ସେ କଥା ମୋ ହୃଦୟ ଝୁରେ ପ୍ରତିକ୍ଷେଣେ ତୋତେ କିପରି କହିବି ବ୍ୟଥା । ଏ ସାରା ପୃଥିବୀ…
କିଏ କହେ ଜଗା, କିଏ ଜଗନ୍ନାଥ, କୋଟି କୋଟି ନାମ ତୋ’ର, ତୁହି ରାମଚନ୍ଦ୍ର, ତୁହି ପର୍ଶୁରାମ, ସହସ୍ର ରୂପ ତୋହର ॥୧॥ ଅପଲକ ନୟନେ ରହିଛୁ ଅନାଇ, ତୋହର ଭକତ ଗଣଙ୍କୁ, ଭକତିରେ ବନ୍ଧା ଭାବର ଠାକୁର, ଟଙ୍କା ପଇସା ଅଲୋଡ଼ା ତାକୁ ॥୨॥ ଶହେ ଆଠ ଗରା ପାଣିରେ ଗଧାଏ, ଦେବସ୍ନାନ ପୂର୍ଣ୍ଣିମାରେ, ଦେବ ଶରୀରରେ ମଣିଷ ପରାଏ, ଜରରେ ତା’ ଦେହ ଥରେ ॥୩॥ ଅଣସର ଘରେ ରୁହେ ତ ସେ ଯାଇ, ଫୁଲୁରୀ ତେଲ ଲଗାଏ,…
ଏଇ ତ ଫୋପାଡ଼ି ଦେଲି ଇଚ୍ଛା ସବୁ… ସବୁ ଆଶା… ସବୁ ଅଭିଳାଷ… ଚିରିଚାରି ଜାକିଜୁକି ବନ୍ଦକରି ସୁନା ଫରୁଆରେ ଅମର୍ଯ୍ୟାଦା ହୋଇଥାନ୍ତା ବୋଲି ସେଇମିତି ପବନରେ ରାସ୍ତାକୁ ଫିଙ୍ଗି ଦେଇଥିଲେ । ଆଶା ତ ମର୍ଯ୍ୟାଦାବନ୍ତ ସୁକୁମାର ସଯତ୍ନେ ପାଳିତ ଦିଗ୍ବଳୟେ ସୂର୍ଯ୍ୟସ୍ନାତ ଧାରାଟିଏ ନିଷ୍କାମ ଆଲୋକ ଆଲୋକ ଲିଭାଇ ଦେଲି ଲିଭିଗଲା ଦିନର ରୋଷଣୀ ତା’ ପରେ ତ ଏକାକାର ଏକାକାର ଆକାଶ ଧରଣୀ । କେଉଁଠି ମୁଁ, କିଏ ମୋର ସତ୍ତା ଆଉ ପାରେ ନାହିଁ…
ତୁମ ନାମ ଶୁଣି ମୁଁ ଭୟ ପାଏ, ଆନନ୍ଦ ବି ପାଏ କେବେ ଭାବବିହ୍ୱଳ ବି ହୁଏ ତୁମେ ପରା ମୋର ବାପା ! ତୁମେ ଯେତେବେଳେ ଧରିଥାଅ ମୋର ହାତ ଭୁଲି ମୁଁ ନଯାଏ ବାଟ ତୁମେ ପରା ମୋର ବାପା ! ତୁମେ ମୋର ଭଗବାନ ସଠିକ୍ ମାର୍ଗଦର୍ଶନ ଦେଖାଇଛ ଭଲଧାରଣା ବି ଶିଖାଇଛ ତୁମେ ପରା ମୋର ବାପା ! ତୁମେ ହିଁ ଶିଖାଇଛ ଖଡ଼ି ଛୁଆଁ ମୋତେ ପ୍ରଥମ ଓ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ହିଁ ଭଗବାନ ତୁମେ…
