ନାରୀ ଯୁଗେ ଯୁଗେ ପରାଧିନା ସତେ ଅବା କାଠ କଣ୍ଢେଇଟେ ଏଠି ତା’ର ମୁକ୍ତି ଆଉ କାହିଁ? ତା’ ଜନ୍ମ ଖବରରେ ବି ଆତ୍ମୀୟଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ଝାଳ ବଢ଼ିଯାଏ ଚିନ୍ତା ଆଉ ଚିନ୍ତା ଛୋଟବେଳୁ

ମୁଁ ସାଗର ତଟର ବାଲି ବାରମ୍ବାର, ସାଗରକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ଆତଯାତ ଭାବନାର ଲହରୀରେ ଭିଜି, ପ୍ରତୀକ୍ଷାରେ ରହିଛି ପଡ଼ି… ଦୂରୁ ଦିଶୁଥାଏ ଶାନ୍ତ, ସଉମ୍ୟା, ରଙ୍ଗର ସେ ଆସ୍ତରଣ ବହଳ, ଉତ୍ସଙ୍ଗେ ମୋ

ତୁମ କଳ୍ପନାର ପଟ୍ଟଚିତ୍ରରେ ଅଙ୍କା ଯାଇଥିବା ଛବି ମୁଁ ନୁହେଁ । ତୁମ ଭାବନାରେ ମତେ ଉପହାର ଦେଇଥିବା ମାନ୍ୟତା ମୁଁ ନୁହେଁ । ତୁମ ସୁନେଲି ସପନର ନାୟିକା ମୁଁ ନୁହେଁ କି ତୁମକୁ ପ୍ରତାରଣା

ଜୀବନଟା ଗୋଟେ ରଙ୍ଗ ମଞ୍ଚ ଏଠି ଆମେ ସବୁ କଳାକାର ସର୍ବେ ନିଜ ନିଜ ଅଭିନୟ ସାରି ଚାଲି ଯିବା ବହୁଦୂର । ଜୀବନ ଯୁଦ୍ଧରେ ନ ହାରିବା ପାଇଁ ଲୋଡ଼ା ଏକ ଭଲ ବନ୍ଧୁ

ଭାଇ ଭଉଣୀର ମଧୁର ସମ୍ପର୍କ ବାନ୍ଧି ଦିଏ ଏହି ରାକ୍ଷୀ ସ୍ନେହର ଡୋରଟି ବାନ୍ଧେ ଭାଇ ହାତେ ଭଉଣୀ ତା’ ନିରୀମାଖି ॥ ଧୂପ ଦୀପ ଜାଳି ଚନ୍ଦନ ଲଗାଇ ଭଉଣୀ ବାନ୍ଧଇ ରାକ୍ଷୀ

ସେ ଗଛଟିଏ ଆମ ଜୀବନଟିଏ ସେ ଗଛଟିଏ ଆମ ବନ୍ଧୁ ସିଏ ।୧। ସେ ଗଛଟିଏ ଆମ ନିଶ୍ୱାସଟିଏ ସେ ଗଛଟିଏ ଆମ ବିଶ୍ୱାସ ସିଏ ।୨। ସେ ଗଛଟିଏ ଆମ ଉପକାରୀଟିଏ ସେ ଗଛଟିଏ ଆମ

ତୁମେ ଜାଣନାଗୋ କୁମୁଦିନୀ ମୋର, ବାସନାରେ ବନି ମଦମସ୍ତ ବାୟା, ଜୋଛନା ବିଛାଇ ଖୋଜେ ରାତିସାରା, ପହୁଞ୍ଚଇ ପଛେ ଶୀତୁଆ ସକାଳ ପାଏନା ତୁମକୁ ମରେ ଅଭିସାର । ମୁଚୁକେଇ ହସି ଆଢ଼ୁଆଳେ ତାରା, ମିଟିମିଟି

ସେ ଆଫଗାନ ଝିଅଟି ପାଇଁ ଆମ ଘରେ ବି ଝିଅଟେ କାନ୍ଦେ ଘର ଚଉଁରା ପାଖରେ ବୋଉ ଥୋଇଥିବା ସଞ୍ଜ ସଳିତାକୁ ଦେଖି ଆଫଗାନର ନିଆଁ କଥା ଭାବେ ସେ ଦେଖେ ଦୂର ପାହାଡ଼କୁ