କେବେ ମନର କଥା ତ କେବେ ମନର ବ୍ୟଥା ଆଉ କେବେ କିଛି ତଥ୍ୟକୁ ପରିବେଷଣ କରିବାର ଏକ ବିଶେଷ ମାର୍ଗ ହେଉଛି କବିତା, ଯାହାକି ଲେଖକରୁ ହୃଦୟରୁ ସିଧା ପାଠକର ହୃଦୟକୁ ଛୁଏଁ ।
ସମୟ ବାଟରେ ମୁଁ ପଥସମ ଆଗେଇବା ଆଗରୁ ଭାବନା ବୁଡ଼େ ସ୍ୱପ୍ନ ତୁଠରେ !! ଦୁଇ ପାଦର ବାଟ ସାକ୍ଷୀ ମୁହିଁ ଛାଇ ଛଇଳକୁ ଦେଖି ପବନ ଭସେଇ ନିଏ !! ମୋ ମଧୁର ମହକ ରାଶି ମଉନ ମନ ମୋର ବସିଛି ଚାହିଁ ସମୟ ପଥ !! ସାଙ୍ଗେ ସଙ୍ଗାତ କରି ଠେଲି ଦେଉଛି ମୋ ଅତୀତର ଅତୀତ ହସି ଦେଇ !! ପ୍ରାଣ ଅଛି ବୋଲି ଆଗକୁ ଚାଲେ ବଞ୍ଚିବା ନାଁରେ ଅଭିନୟ କରି ଚାଲେ !! ଦରଦ ଦୁଃଖକୁ ଲୁଚାଇବା…
ଗହଳ ନିଦରେ ହୃଦ୍ ସ୍ପନ୍ଦନରେ କରି ଦେଲ ନୂଆ ଘର ଖରା ଛାଇ ମିଶା ଆଲୋକ ଭିତରେ ସପନର ସୌଦାଗର । କେବେ ପାଶେ ଥାଅ କେବେ ଦୂରେ ଦୂରେ ତୁମକୁ କି ଭୁଲି ପାରେ ତୁମ ପାଇଁ ମୋର ହୃଦୟ କୋଣଟି ଭରେ ନିତି ସପନରେ । ତଥାପି କାହିଁକି ବୁଝେ ନାହିଁ ମନ ମନେ ପଡ଼ ବାର ବାର । ମିଛ ପ୍ରତାରଣା କରେ ବାଟ ବଣା ସ୍ମୃତି ସବୁ ଅପାଶୋରା ମଧୁ ଶୋଷି ପୁଣି ଦୂରେ ଗଲ…
ତୁମେ ଦେଖାଇଥିଲ ସ୍ୱପ୍ନ ଭାଙ୍ଗିଦେଲ ଗୋଟିଏ କ୍ଷଣରେ ଯଦି ଭାଙ୍ଗିବାର ଥିଲା ତେବେ ଗଢ଼ିଥିଲ କାହିଁ ନା ମୋତେ ଭାଙ୍ଗିବା ଥିଲା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ତୁମର? ବିଶ୍ୱାସ ଥିଲା ତୁମେ ମୋର ମୁଁ ତୁମର ତୁମେ ସବୁବେଳେ ଅଛ ମୋ ସହିତ ସୁଖରେ ଦୁଖରେ ଛାଇ ଆଲୁଅରେ ଝଡ଼ଝଞ୍ଜାରେ ବି କେବେ ଛାଡ଼ିବନି ମୋ ହାତ । ସହଗାମି ଓ ମାର୍ଗଦର୍ଶୀ ହୋଇ ତୁମେ ନେବ ମୋତେ ଜୀବନର ପଥେ, ଚାଲୁଚାଲୁ ସେ ମାୟାଜାଲରେ ହେଲା ଅନୁଭୂତି ଜୀବନ ପଥେ…
କେବେ ସିଏ ମାଆ କେବେ ସେ ଭଉଣୀ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ରୂପ ଭିନ୍ନ ତା’ କାହାଣୀ ॥ ମାଆ ରୂପେ ସିଏ ମମତା ମନ୍ଦିର ଭଉଣୀ ରୂପରେ ଭାରି ହିତକର ॥ ବନ୍ଧୁ ରୂପେ ସିଏ ଭାରି ହାସ୍ୟମୟୀ ପ୍ରେମିକା ରୂପରେ ସଦା ଲାସ୍ୟମୟୀ ॥ ପୁତ୍ରୀ ରୂପେ ସିଏ ସ୍ନେହର ଆତୁର ତା’ର କୁନି ଓଠ ଖୁସିର ଭଣ୍ଡାର ॥ ଘରଣୀ ରୂପରେ ଗୃହ କାର୍ଯ୍ୟେ ବ୍ୟସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟାଳୟେ ମଧ୍ୟ ସିଏ ସିଦ୍ଧହସ୍ତ ॥ ଶିକ୍ଷୟିତ୍ରୀ…
ସରନ୍ତା ନି କି ଏ ରେଳ ଧାରଣା ଅଟକି ଯାଆନ୍ତା କି ଏ ସମୟ ପୂରଣ ହେଇଯାଆନ୍ତା ଭାବନା ପାଖେ ରହି ଯା’ନ୍ତେ ମୋ ଆପଣା ।୧। ହୁଏ କାଇଁ ଅଧୈର୍ଯ୍ୟ ମନ ମୋର ଲାଗୁଛି ବୋଧେ ତାକୁ ବହୁତ ଡର ଦୁଃଖ କି ତା’ଠୁ ଦୂରେଇ ଯିବାର ଭୀଷଣ କଷ୍ଟ କି ବିଚ୍ଛେଦ ହେବାର ।୨। ପ୍ରଥମ ଦେଖରେ କଳ୍ପନା ଯାହା ଥିଲା କେଜାଣି କେବେ ତାହା ବଦଳିଗଲା ଅବିଚ୍ଛେଦ୍ୟ ଅଂଶ ସେ ମୋ ଜୀବନର ସବୁ ଦୁଃଖ…
