ଜୀବନର ଚଲାପଥରେ କାହା ସହ କେତେବେଳେ ଦେଖା ହୁଏ ଜାଣି ହୁଏନା, କିଏ ଲାଗେ ଚିହ୍ନା ପୁଣି କିଏ ଲାଗେ ଅଚିହ୍ନା ଜୀବନର ବାଟରେ କେତେବେଳେ ଫୁଲ ପୁଣି କେତେବେଳେ କଣ୍ଟା ହୁର୍ଦୟର ଶୂନ୍ୟତାରେ

ଆର୍ଯ୍ୟବର୍ତ୍ତ ଆମ ଭାରତବର୍ଷ ହିଁ ଅଟେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ଦେଶ, ମହାନ ସଂସ୍କୃତି ଐତିହ୍ୟ ପରମ୍ପରା ରହିଅଛୁ ଯା’ର ଯଶ ।୧। ସର୍ବ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଯେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମନୁଷ୍ୟ ନାମ ହିଁ ଆର୍ଯ୍ୟ ଅଟଇ, ସେହି ଆର୍ଯ୍ୟର

ମୋର ଜନ୍ମ ହୋଇନଥିଲା, ବାସ୍ ଜୋର୍ ଜବରଦସ୍ତ ଜୀବନ ଦାନ ଦିଆ ହେଇଥିଲା ୧୯୫୦ରେ ଗଣ ଓ ତନ୍ତ୍ରକୁ ଏକାଠି କରିବାକୁ, ସେବେ ତ ମୁଁ ଭାବିଥିଲି ମୋ ନିଜକୁ ଏକ ଦେବତୁଲ୍ୟ ଅବତାର,

ଅତଳ ସାଗରତଳେ ଆସେ ଜୁଆର ଅତର୍କିତ ରକ୍ତାକ୍ତ କଳହପୂର୍ଣ୍ଣ ସମାଜ ଆଜି ବିକଶିତ ଅଗ୍ନି ଦାହେ ସମାହିତ ସୀତାଙ୍କ ସତୀତ୍ୱ ବୁଭୁକ୍ଷୁ ବି ଗଢ଼ିପାରେ ବିଶାଳ ବ୍ୟକ୍ତିତ୍ୱ । (୧) ଜ୍ୱଳନ୍ତ ନିଦାଘେ ପୁଣି ହେମ

କୁଶଳୀ ରାକ୍ଷସ ଆଉ ଅଭିଜ୍ଞ ଘାତକ ସ୍ୱୈରିଣୀ ଯୋଗିନୀ ସହ ସୁଜ୍ଞାନୀ ସ୍ତାବକ ସ୍ୱାର୍ଥାଂଧ ନେତୃସକଳ, ଶୁଆ ପରି ବକ୍ତା ହୋଇଛଂତି ସ୍ୱଭାଷାରେ ବୃକ୍ଷ ପରି ମୂକ ବଢ଼ୁଅଛି ଏମାନଂକ ସଂଖ୍ୟା ଦେଇଥିଲା କିଏ

ଦେଖିନି ପାଖରୁ ଜୀବନକୁ କେବେ ଏକାନ୍ତରେ ବସି ଯେବେ ମୁଁ ଭାବେ – ହସିକି କାନ୍ଦେ, କାନ୍ଦିକି ହସେ ଜୀବନଟା ବୋଧେ ଏମିତି ଦିଶେ । ନଦୀ ବହିଯାଏ ସମୁଦ୍ର ଆଡ଼େ କେତେ ଅଙ୍କା ବଙ୍କା

ପହିଲି ବର୍ଷାରେ କାଦୁଆ ବିଲରେ ଧାନ ରୂଆଟିଏ ମୁଁ ମୋ କଅଁଳ କାଣ୍ଡକୁ ଶକ୍ତ କରୁଥିବା ଆଷାଢ଼ ଶ୍ରାବଣ ତୁ । ମନ ବହିଥାକ ଡାଏରୀର ସାଧା କାଗଜ ଫର୍ଦ୍ଦଟେ ମୁଁ ମୋ ଛାତିରେ ଗାରେଇ

କିଛି ସତ ଲୁଚି ରହିବା ଭଲ ଆଖି କଣରେ ଅଶ୍ରୁ ଆଢ଼ୁଆଳରେ ହଉ କିମ୍ବା ଓଠ ତଳ ହସର ଓଢ଼ଣା ତଳେ କିଛି ସତ ଲୁଚି ରହିବା ଭଲ । କବିର ହୃତସ୍ପନ୍ଦନରେ ଯାହା ତା’

ନାରୀ ତମେ କେବେ ଜାୟା କେବେ ଜନନୀ ଭଗିନୀ, ସ୍ନେହମୟୀ ଦୟାମୟୀ ତୁମେ ଅଟ ଶକ୍ତିମୟୀ । କନ୍ୟା ରୂପେ କେବେ ତୁମେ ବଢ଼ାଇଥାଅ ଗୃହର ଶୋଭା, ଶୈଶବ କାଳରେ ମାତୃ ରୂପେ ମମତାମୟୀ ରୂପେ

ସୁସ୍ଥ ସାମାଜିକ ଜୀବନରେ ଆଜି ଆସେ ନାନା ବିପର୍ଯ୍ୟୟ, ନିଶାସେବନ ପ୍ରମୁଖ କାରଣ କରିବାକୁ ହେବ ଜୟ ।୧। ଛୋଟ ବଡ଼ ଯେତେ ମାଦକ ଦ୍ରବ୍ୟ ହିଁ କରଇ ନଷ୍ଟ ଜୀବନ, ସାମାଜିକ ଜୀବନକୁ କରେ

ପ୍ରାଚୀନ କାଳର ଗୁରୁକୁଳାଶ୍ରମ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶିକ୍ଷା ନିଦର୍ଶନ, ପୂର୍ଣ୍ଣାଙ୍ଗ ଜୀବନ ନିର୍ମାଣରେ ତାହା ଲଭିଥିଲା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସ୍ଥାନ ।୧। ଅରଣ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ଗୁରୁ ଆଶ୍ରମରେ ରମ୍ୟ ପ୍ରକୃତି କୋଳରେ, ଛାତ୍ରଛାତ୍ରୀମାନେ କରୁଥିଲେ ଶିକ୍ଷା ଦୃଢ଼ ଶୃଙ୍ଖଳା

ଗଛ ଲତା ବିହୀନ ଜୀବନର ପନ୍ତାର ଭୂମିରେ ଅପେକ୍ଷା ଆଜି ପ୍ରଶ୍ନବାଚୀ କଣ୍ଟା ହୋଇ ମୋ ଶରୀରକୁ ଲହୁରେ ଭିଜାଉଛି ପୁଣି ଆଖିକୁ ଅଶ୍ରୁରେ ଦେଉଛି ସାଜି । ଆଖିର ଆଭୂଷଣ ହୋଇଛି ଲୁହ ହୃଦୟ