ମୁଁ ଭାବିଥିଲି ପ୍ରେମ ଏକ ମରୁଭୂମିର ମରୀଚିକା ମୁଁ ପାଇଥିଲି ଖୋଜୁ ଖୋଜୁ ସାଗର ଭିତରୁ ମୁକ୍ତା ମୁଁ ଭାବିଥିଲି ପ୍ରେମ ଏକ ଆକାଶରେ ଭାସମାନ ବାଦଲ ମୁଁ ପାଇଥିଲି ଖୋଜୁ ଖୋଜୁ ବଗିଚା

ନିଶବ୍ଦ ଆକାଶ ଉଦବେଳିତ ବିଶାଳ ସମୁଦ୍ର ରାତ୍ରୀ ଯେବେ କଡ଼ଲେଉଟାଏ ତନ୍ଦ୍ରାଚ୍ଛନ୍ନ ଆଖି ଖୋଲି ନିରବରେ ଟିମ୍‌ଟିମ୍ ତାରାମାନଙ୍କୁ ଦେଖେ । ତଳେ ଅଶାନ୍ତ ନିଲାଭ ସମୁଦ୍ରର ବକ୍ଷ ଉପରେ ନିଶ୍ଚନ୍ଦ୍ର ନିଳାଭ ଆକାଶ ଭିଡ଼ଠାରୁ

ଦ୍ରବ ଦ୍ରାବକର ସମ ସଖି ଆମେ ଗଢ଼ିବା ପ୍ରେମ ଦ୍ରବଣ ମିଶିଯିବା ଦୁହେଁ ମିଶେ ଯେମିତିକା ସମଜାତୀୟ ମିଶ୍ରଣ ॥ ଲୁହା ଚୁମ୍ବକର ସମ୍ପର୍କ ପରିକା ହେଉଥିବା ଆକର୍ଷିତ ବାହ୍ୟଚାପ କେବେ ରୋକି ପାରିବନି

ଆଗତ ଫଗୁଣ ଶୁକ୍ଳ ତୃତୀୟାର ମୀନ ଚନ୍ଦ୍ରେ ଶୁଭ ଲଗ୍ନ ଜନ୍ମ ଜନ୍ମାନ୍ତର ସଂପର୍କ କଟିରେ ବନ୍ଧା ହେବା ସେହି କ୍ଷଣ ॥ ଦିନ ଗଣୁଅଛି ଆହେ ପ୍ରଣୟିନୀ ଉଛୁରା ମନ ମୋ ଚାପି

ମୋ ବିଶ୍ୱାସର ବିଶ୍ୱକୁ ମୁହୂର୍ତ୍ତକରେ, ଭାଙ୍ଗି ଦେଲା ପରେ, ମୋ ବର୍ଣ୍ଣବିଭା ପୃଥିବୀ ଦିଶୁଥିଲା ଫିକା ଫିକା, ହୃଦୟରେ ଜମି ଯାଉଥିଲା, ପରସ୍ତ ପରସ୍ତ ଧୂଳି । ଆମ ସମ୍ପର୍କର ଡୋରି ସବୁ ଛିଡ଼ିଥିଲା ବୁଢ଼ିଆଣି

ତମେ ନିଃଶବ୍ଦ ପଟ୍ଟଚିତ୍ରର ନାୟିକା, ଶାନ୍ତ ସମୁଜ୍ଵଳ ତୁମ ଉପସ୍ଥିତି ରୋମାଞ୍ଚିତ କରିଥାଏ ପରିବେଶକୁ । ଖୁବ ନିଖୁଣ ତୁମେ ଅଭିନୟରେ… ନିଜ ମନର କଥା ପ୍ରକାଶ କରିବା ବେଶ୍ ଜଣା ତୁମକୁ । ଓଠର ଚଞ୍ଚଳତା,

ଡାକ୍ତରଙ୍କ ମୁଖୁ ଝିଅଟିଏ ବୋଲି ଶୁଣିକରି ପିତାମାତା, ହଁ କହନ୍ତି ପଦେ ତଳମୁହାଁ ହୋଇ ଏଇଟା ଭାଇ କି କଥା? ଆଗରୁ ଜାଣିଲେ ଝିଅ ହେବ ବୋଲି କରିଥାନ୍ତି ଗର୍ଭ ନଷ୍ଟ, ଯଦି ବଞ୍ଚିଯିଏ

ଭଲପାଇ ଆଜି ଜଳୁଅଛି ମୁଁ ଯେ ତୁମରି ସ୍ମୃତି ନିଆଁରେ, ଥିଲି ଏକାହୋଇ ପ୍ରୀତିରଙ୍ଗ କାଇଁ ଭରିଦେଲ ଜୀବନରେ?? ମନେ ନାହଁ ମୋର କେବେ ତମ ସାଥେ ଦେଖାହେଲା ଏ ଜୀବନେ, ଅଜାଣତେ ଆସି

ତୁ ଶୋଷର ସମୁଦ୍ର ମୁଁ ଜୁଆରିଆ ନଈ ତୁ ଅଶାନ୍ତ ଅବୁଝା ମୁଁ ବାଟ ଭୁଲୁଥାଇ । ତୁ ତୁଠ ପଥରଟେ ମୁଁ ଅଳତାର ପାଦ ତୁ କାଶତଣ୍ଡୀ ପଠା ମୁଁ ହଜୁଥିବା ନିଦ । ତୁ

ଛୋଟ କଳିକାଟି ଫୁଟିଥିଲା ଅଗଣା ବଗିଚାରେ ପବନରେ ଝୁଲି ଗାଉଥିଲା ସେ ଗୀତ ଆନନ୍ଦରେ ॥ (୧) ନିଷ୍କପଟ ହୃଦୟରେ ଧରି ମମତା ସ୍ନେହପ୍ରେମ ଅତୁଟ ବନ୍ଧନେ ବାନ୍ଧିଥିଲା ସଭିଙ୍କର ଜୀବନ ॥ (୨)