ଆ କା ମା ବୈ ଗୀତ ଗାଇ ଗାଇ ଭସେଇଲି ଡଙ୍ଗା ମୋର ଭୁଲିଯିବୁ ନାହିଁ ଦିନକର ପର୍ବ ତୋର ମାସକ ଧର୍ମ ମୋର ପାନ, ଗୁଆ, ଦୀପେ ସଜାଇ ଦେଲି ବିଦାୟ ଭାର । ବର୍ଷକେ ଥରେ ଆସୁ ବଢ଼ାଇ ଓଡ଼ିଆର ଗର୍ବ ଐତିହକୁ ମନେ ପକାଇ ପାଳେ ଓଡ଼ିଆ ଏ ପର୍ବ କାହିଁ କେତେ ଦୂର ଅବା ସାତ ଦରିଆ ଡେଇଁ ଯାଉଥିଲେ ଆମ ସାଧବ ପୁଅ ବାଣିଜ୍ୟ ବେପାର ପାଇଁ । ସେହି ପୁରାତନ ଗୌରବକୁ…
ହେଲା ଯେବେ ତୁମ ସହ ଦେଖା ପରେ ଦେଖା, ତୁମ ସୁଧାମୁଖ ପ୍ରସାରଣ କରିଲେ ସୁରେଖା, କେମିତି ବ୍ୟାଖ୍ୟାନ କରିବି ତୁମ ରୂପରେଖା, ଆକର୍ଷକ ତୁମ ଲାବଣ୍ୟ ଲୋଚନରେ କଜ୍ଜ୍ୱଳରେଖା |୧| ଲେଖୁଛି ତୁମ ପାଇଁ ଏହି ପ୍ରେମଲେଖା, ଯାହା ମୋ ମନୋଗତିର ମଦନଲେଖା, ଭାନୂଦୟ ବେଳର ଭାନୁରେଖା, ଚନ୍ଦ୍ରୋଦୟ କାଳର ଚନ୍ଦ୍ରରେଖା |୨| ଲେଖି ଚାଲିବି ଏହି ପ୍ରଥମ ପ୍ରେମପତ୍ର , ତୁମ ଅନୁରାଗ ହେଲା ମୋର ପ୍ରିୟମିତ୍ର, କର ମୋତେ ନିଜର ପ୍ରଣୟସଖା ପ୍ରୀତିପତ୍ର,…
ତୁ ଯିବା ପରେ ମୋର ପ୍ରତିଟି ମୁହୂର୍ତ୍ତ କେମିତି କଟିଛି କେବେ ଭାବିଛୁ? ଭାବିନୁ ନା? କାହିଁକି ଭାବିବୁ ! ଭାବିବାକୁ ତୋତେ ସମୟ କାଇଁ !! ତୁ ତ ଏବେ ମସଗୁଲ ତୋ ଦୁନିଆରେ, ମହମର ଡେଣା ଲଗାଇ ତୁ ଏବେ ପ୍ରଚେଷ୍ଟାରତା ଛୁଇଁବାକୁ ଅନ୍ତରୀକ୍ଷ । ହେଲେ ଜାଣିନୁ ଯେବେ ପ୍ରଖର ସୂର୍ଯ୍ୟ ରଶ୍ମିରେ ମହମ ତରଳିବାକୁ ଲାଗିବ ସେତେବେଳେ ତୋର ଅବସ୍ଥା କ’ଣ ହେବ ! ମନେରଖ.. ଏମିତି ଭୂପତିତା ହେବୁ ଯେ ହାଡ଼-ଗୋଡ଼ ଚୂର୍ଣ୍ଣ-ବିଚୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ମାଟିରେ…
ମୋ ନୟନେ ଛଳଛଳ ହେଉଥିବା ଅଶ୍ରୁଗୁଡ଼ାକ ବନ୍ୟା ହୋଇ ହୃଦୟକୁ ପ୍ଲାବିତ କରିବା ପୂର୍ବରୁ ଶବ୍ଦ ପାଲଟି କବିତା ଦେଇ ବହିଯାଉ ଅଥଚ ୟାକୁ ତ ସାଉଁଟି ପାରିବି ! ସ୍ମୃତିର ଓଦା ପୃଷ୍ଠା ମଧ୍ୟରେ ଆଉ ପଢ଼ିପାରୁଥିବି ସେ ପ୍ଲାବିତ ଯନ୍ତ୍ରଣାକୁ ପ୍ରତିଥର ନା ୟାକୁ କେହି ଦେଖିପାରିବ ନା କେହି ପରିହାସ କରିପାରିବ । ମୋ ଦେହ ଯେବେ ଥକିପଡ଼ିବ ଜୀବନ ସଂଘର୍ଷ ଭିତରେ ଶୋଇ ରହିବ କୋକେଇ ଉପରେ ଆଉ ଜଳିଯିବ ଅଗ୍ନିର ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଜ୍ୱାଳାରେ…
ଜୀବନ ସଙ୍ଗୀତେ ଏକ ଅଭୁଲା ସ୍ୱର କହିକି ପାରିବ ନାମଟି ତା’ର ସୁନ୍ଦର ରୂପଟି ସତେ ଅନୁପମ ଅଢ଼େଇ ଅକ୍ଷର ନାମଟି ଯେ ପ୍ରେମ… ସବୁତ ସରିବ ମଣିଷ ମରିବ ପ୍ରେମ ନ ସରିବ କେବେ ନ ହାରିବ… ପ୍ରେମ କରେ ଯିଏ ସେ ହୁଏ ପ୍ରେମିକ ହସି ଉଠେ ମୁଖ ଆହାକି ଚମକ… ପ୍ରେମ ଯେ ଅମର ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ସୁନ୍ଦର ପ୍ରେମମୟ ହେଲେ ଜଗତ ସୁନ୍ଦର… ଜୀଇଁବା ମରିବା ଅଟେ ଧ୍ରୁବ ସତ ପ୍ରେମର ଅର୍ଥ…
