କେବେ ମନର କଥା ତ କେବେ ମନର ବ୍ୟଥା ଆଉ କେବେ କିଛି ତଥ୍ୟକୁ ପରିବେଷଣ କରିବାର ଏକ ବିଶେଷ ମାର୍ଗ ହେଉଛି କବିତା, ଯାହାକି ଲେଖକରୁ ହୃଦୟରୁ ସିଧା ପାଠକର ହୃଦୟକୁ ଛୁଏଁ ।
ଯୁଗେ ଯୁଗେ ଅଟେ କନ୍ୟା ରତ୍ନଟିଏ ଦିଅ ତା’କୁ ଶିକ୍ଷା ଦୀକ୍ଷା କନ୍ୟାଭୃଣ ହତ୍ୟା ନ କରି ସମାଜେ ସର୍ବେ କର ତା’ର ରକ୍ଷା । କନ୍ୟାଟିଏ ଥିଲେ ଘର ଲାଗୁଥାଏ ସତେ ଅବା ସ୍ୱର୍ଗପୁର ସିଏ ତ ନ ଥିଲେ ମରୁଭୂମି ପରି ଘର ଲାଗେ ଅସୁନ୍ଦର । କନ୍ୟାଟି ହସିଲେ ଦୁନିଆ ହସିବ ବଢ଼ିବ ଧନ ଜୀବନ ସିଏ ତ କାନ୍ଦିଲେ ବଂଶ ନାଶ ହେବ ନଷ୍ଟ ହେବ ସନମାନ । ନୁହେଁ ସେ ଅଲୋଡ଼ା ସେ ଖୁସି…
ମୈତ୍ରେ ହୋ ! କୋଉଠି ରହୁଛ ଆଜିକାଲି ଶୁଣିଲଣି ନା ତମ ବନ୍ଧୁଙ୍କ ହାଲୋ ଟ୍ୟୁନ୍ କିମିତି ଶୁଣିବ ତମେ ଫୋନ ତ ଲଗାଇ ନ ଥିବ ବର୍ଷ ବର୍ଷ ଧରି । ମେଁ ଜିନ୍ଦେଗୀ କା ସାଥ୍ ନିଭାତା ଚଲା ଗୟା ହର ଫିକ୍ର କୋ ଧୂଏଁ ମେଁ ଉଡ଼ାତା ଚଲା ଗୟା ଆଜିକାଲି ଶୁଭୁଛି ଇଚ୍ଛା ହେଲେ ସେ ଫୋନ ଉଠୋଉଚି ଇଚ୍ଛା ହେଲେ ଫୋନ କାଟି ଦେଉଚି । ହ୍ୱାଟ୍ସଆପ୍ ବି ତ କରି ନଥିବ କୋଉ…
ଚାଲନ୍ତୁ ପରଖି ନେବା ଗୋଟାପଣେ ତଉଲି, ମୁଖଶାଳାର ତେଜୋବନ୍ତ ଚିତ୍ରଣସବୁକୁ, ଚରିତ୍ରସବୁକୁ, ପୁଣିଥରେ ସଜିଲ କରିବା ଆମ ଆଶା, ବିଶ୍ୱାସର, ସମସ୍ତ ନିର୍ବାପିତ ଚଉହଦି ବିଶ୍ଵ କଲ୍ୟାଣ ମନ୍ତ୍ର ବହି । ସ୍ଵାଧିନତାର ଏ ଅମୃତବେଳାରେ ନେବା ପୁଣି ଏକ ବଜ୍ର ଶପଥ, ଶଠତାର ଜତୁଗୃହେ ଏକାବାଗେ ପଣବନ୍ଦୀ ଲଭୁଥିବା, ଆମର ଯେତେସବୁ ପୌରୁଷତ୍ଵକୁ ନୂଆ ଏକ ସଞ୍ଜିବନୀ ଛୁଆଁରେ ପଲ୍ଲବିତ କରି, ଚାଲ ରଚିଦେବା ଏଥର ଭିନ୍ନ ଏକ ସକାଳ ଗୁନ୍ଥିଦେଇ ତ୍ୟାଗ ସମର୍ପଣର ଅର୍ଘ୍ୟଥାଳି । –…
ମୋ ଜୀବନର ଏଇ ଚଲା ପଥରେ ତୁମେ ମୋତେ ତୁମଠୁ ଯେତେ ଦୂରରେ ରଖିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ମୁଁ ମୋର ହୃଦୟର ପ୍ରତିଟି କୋଣରେ ତୁମକୁ ସାଇତି ରଖିଛି । କ’ଣ ମୁଁ ଏହିପରି ତୁମରି ସ୍ମୃତିରେ କଣ୍ଟକିତ ଶର ଶଯ୍ୟାରେ, ମୋ ଜୀବନକୁ ଅତିବାହିତ କରୁଥିବି? କେତେ ଦିନ ଏପରି ହୃଦୟରେ ଅନେକ କଷ୍ଟ ଧରି, ଏ ଅସ୍ଥିର ସମାଜ ସାମ୍ନାରେ, ଛଦ୍ମବେଶୀ ଏ ହସର ମୁଖାଟାକୁ ପିନ୍ଧି ବୁଲୁଥିବି? “ମହାପ୍ରଭୁ” ଏମିତି କେତେ ବଡ଼ ଭୁଲ କରିଦେଇଛି…
ପଖାଳ ଦିବସ ବିଂଶ ମାର୍ଚ୍ଚ ମାସ ସବୁ ବର୍ଷ ନିର୍ଧାରିତ ଓଡ଼ିଆଙ୍କ ଘରେ ସବୁଠୁ ଶୀର୍ଷରେ ଅନ୍ୟ ପର୍ବ ପେକ୍ଷାକୃତ ॥ ପଖାଳ ଭୋଜନ ବହୁ ପୁରାତନ ଶ୍ରୀମନ୍ଦିରୁ ଆରମ୍ଭିଲା ବଡ଼ ଠାକୁରଙ୍କ ଭୋଗରୁ ଏକକ ଓଡ଼ିଆଙ୍କ ପ୍ରିୟ ହେଲା ॥ ଓଡ଼ିଶାରୁ ଜାତ ମୋ ପଖାଳ ଭାତ ଭାବ ବୁଝନ୍ତି ଓଡ଼ିଆ ଜଣା ପଖାଳକୁ ଅଣଓଡ଼ିଆଙ୍କୁ ଭୁଞ୍ଜିଲେ ଲାଗେ ଅଡ଼ୁଆ ॥ ରନ୍ଧା ଭାତେ ଜଳ ନାମରେ ପଖାଳ ଘରେ ଘରେ ପରିଚିତ ଭୁଜନ୍ତି ଖୁସିରେ…
