ଅନୁଭୂତିର ଫର୍ଦ୍ଦ
ଅନୁଭୂତିର ଫର୍ଦ୍ଦ

ଅନୁଭୂତିର ଫର୍ଦ୍ଦ

ପ୍ରତିଦିନ ସକାଳ ଖବର କାଗଜରେ ଏମିତି ଖବର ପ୍ରକାଶ ପାଏ । “ପୁଲିସ ଗୁଳିରେ ୩ ମାଓବାଦୀ ନିହତ । ମାଲକାନଗିରିରେ ୨ ମାଓବାଦୀଙ୍କ ଆତ୍ମସମର୍ପଣ ।” ଆଉ ଏଇ ମାଓବାଦୀ ଆଦିବାସୀ ସମ୍ପ୍ରଦାୟର ବୋଲି ପ୍ରାୟ ଲେଖା ଥାଏ । ଆମ ରାଜ୍ୟର କେ.ବି.କେ ଜିଲ୍ଲା କହିଲେ ଅବିଭକ୍ତ କଳାହାଣ୍ଡି, ବଲାଙ୍ଗୀର, କୋରାପୁଟ ଆଦି ଜିଲ୍ଳାକୁ ବୁଝାଏ । ଏହିସବୁ ଜିଲ୍ଲାରେ ଅଧିକ ଜଙ୍ଗଲ ଅଛି ଆଉ ଆଦିବାସୀ ସମ୍ପ୍ରଦାୟର ଲୋକେ ବାସ କରନ୍ତି । ସେହି ଅଞ୍ଚଳକୁ କେବେ ଯିବାର କଥା ଶୁଣିଲେ ସ୍ୱତଃପ୍ରବୃତ୍ତ ଭାବରେ ଜଙ୍ଗଲ ଆଉ ମାଓବାଦୀଙ୍କ କଥା ମନକୁ ଆସେ । ମନରେ ଭୟ ସଞ୍ଚାର ହୁଏ । ମନରେ ପ୍ରଶ୍ନ ଆସେ ଏଇ ସରଳ ଆଦିବାସୀମାନେ କାହିଁକି ମାଓବାଦୀ ହୁଅନ୍ତି ? ସେମାନେ ଜଙ୍ଗଲରୁ ଜଙ୍ଗଲ ଜାତ ଦ୍ରବ୍ୟ ସଂଗ୍ରହ କରି ନିଜର ଗୁଜୁରାଣ ମେଣ୍ଟାନ୍ତି । ଚାଷବାସ କରନ୍ତି ଆଉ ଯଦି କାହାର ଦେହ ଖରାପ ହୁଏ ଗାଁ ଠାକୁରାଣୀ ଆଉ ଚେରମୂଳି ଔଷଧ ଦିଅନ୍ତି । ସେମାନେ ତ ଆଧୁନିକ ଚିକିତ୍ସା ପଦ୍ଧତିରେ ବିଶ୍ୱାସ କରନ୍ତି ନାହିଁ । କ’ଣ ସେମାନଙ୍କ ଅଭିଯୋଗ? କାହିଁକି ସେମାନେ ଏଭଳି ପଥ ଆପଣେଇ ଦେଶଦ୍ରୋହୀ ହୁଅନ୍ତି ? ଆଉ ସମାଜର ମୁଖ୍ୟସ୍ରୋତରୁ ଦୂରେଇଯାଆନ୍ତି ??

ଯୁକ୍ତ ଦୁଇ ବିଜ୍ଞାନ ପଢ଼ି ସାରିଲା ପରେ ପ୍ରାରମ୍ଭିକ ଶିକ୍ଷାରେ ଡିପ୍ଲୋମା ପାଠ୍ୟକ୍ରମ ପାଇଁ ମୋତେ କଳାହାଣ୍ଡି ଯିବାକୁ ହେଲା । ମୁଁ ତ ଡରି ଯାଇଥିଲି । ସେଠାକୁ ଯିବାବେଳେ ରାସ୍ତାର ଦୁଇ ପାର୍ଶ୍ୱର ଘଞ୍ଚ ଜଙ୍ଗଲ ଆଉ ସତେ ଯେମିତି ପାହାଡ଼ର ଛାତି ଚିରି ରାସ୍ତା ତିଆରି ହୋଇଛି । ବନ୍ଧୁର ଆଉ ସଂକୀର୍ଣ୍ଣ ରାସ୍ତାରେ ବସ୍ ଯେମିତି ହୁଏ, ରାତିରେ ନିଦ ହୁଏନି ।

ଯେଉଁ ଅନୁଷ୍ଠାନରେ ମୋର ଆଡ଼୍‌ମିଶନ ହେଲା ସେଇଟା ଥିଲା ଗୋଟେ ଛୋଟ ସହର “ଧର୍ମଗଡ଼” । ଭବାନୀପାଟଣାଠାରୁ ୪୦ କିଲୋମିଟର ଦୂର । ସେଠାରେ ରହିବାର ବନ୍ଦୋବସ୍ତ ବି ହୋଇଗଲା । ମୋ ସହ ଯେଉଁ ୩ ଜଣ ସହପାଠୀ ରହୁଥିଲେ ସେମାନେ ଥିଲେ ଆଦିବାସୀ । ସେମାନଙ୍କଠାରୁ ମାଓବାଦୀଙ୍କ କାହାଣୀ ଶୁଣିଥିଲି । ସେମାନେ ରାତିରେ ଆସି ଗାଆଁରେ ପୋଷ୍ଟର ଲଗେଇଦେଇ ଯାଆନ୍ତି । ସଭା ହୁଏ ଏମିତି ଜାଗାରେ ଯେମିତି ବକ୍ତାଙ୍କୁ କେହି ଦେଖିପାରିବେନି, କେବଳ ଶୁଣିପାରିବେ । ସେମାନେ କିପରି ଗାଆଁରେ ଭୟଭୀତ ଆଉ ଆତଙ୍କିତ ଜୀବନ ବିତାନ୍ତି ଶୁଣିଲେ ଲୋମ ଟାଙ୍କୁରି ଉଠେ ।

ଥରେ ମୋ ରୁମ୍‌ରେ ରହୁଥିବା ସାଙ୍ଗର ଭାଇ ଆସିଥିଲେ । ସେ ଓଡ଼ିଶା ପୋଲିସରେ ଅଛନ୍ତି । ସେ ତାଙ୍କ ମୋବାଇଲରେ ମାଓବାଦୀ ଅପରେସନ ସମୟର ବହୁତ ଫୋଟୋ ଦେଖେଇଲେ । ସେମାନଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ରଶସ୍ତ୍ର ଆଉ ସେମାନଙ୍କ ଫୋଟୋ ବି । ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ପଚାରିଲି, “ଆପଣଙ୍କୁ ଡର ଲାଗେନି?” ସେ କହିଲେ, “ନା । ସେମାନଙ୍କ ପାଖରେ ଆମ ପୋଲିସମାନଙ୍କ ତୁଳନାରେ ବେଶି ଅସ୍ତ୍ରଶସ୍ତ୍ର ନଥାଏ । ଗୁଳିବିନିମୟ ହେଲେ ସେମାନେ ଛାଡ଼ିକି ପଳାନ୍ତି ନ ହେଲେ ଅତ୍ମସମର୍ପଣ କରନ୍ତି ।” ମୁଁ ପୁଣି ପଚାରିଲି, “ଆପଣ ପୋଲିସ ହେଇ ଦେଶସେବା କରୁଛନ୍ତି । ଅଥଚ କିଛି ଲୋକ ଏମିତି ରାସ୍ତାକୁ ଯାଉଛନ୍ତି କାହିଁକି ?” ସେ ଯାହା କହିଲେ ତାହା ମୋ କଳ୍ପନାର ବାହାରେ ଥିଲା ।

ସେ କହିଲେ, “ମାଓବାଦୀମାନେ ଆଦିବାସୀ ପୁଅ ଆଉ ଝିଅଙ୍କୁ ସ୍କୁଲ ଯିବାବେଳେ କି ଏକୁଟିଆ ଦେଖିଲେ ତାଙ୍କୁ ଅପହରଣ କରି ନେଇ ଯାଆନ୍ତି ଆଉ ଜଙ୍ଗଲ ଭିତରେ ତାଲିମ ଦେଇ ବାଧ୍ୟ କରନ୍ତି ଏମିତି କାମ କରିବାକୁ । ରାଜି ନହେଲେ ପରିବାର ଲୋକଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରିବାର ଧମକ । ଘଞ୍ଚ ଜଙ୍ଗଲରୁ ନିଜ ଗାଆଁକୁ ଫେରିବାର ରାସ୍ତା ନପାଇ ସେମାନେ ବା କରିବେ କ’ଣ ?”

ସତରେ ନିରୀହ ଆଦିବାସୀ ଝିଅ ଆଉ ପୁଅ କେମିତି ଚକ୍ରବ୍ୟୁହରେ ଫସି ଯାଆନ୍ତି ଯେଉଁଠାରୁ ଫେରିବାର ରାସ୍ତା ନଥାଏ । ଆମ ସମାଜରେ ଚଳପ୍ରଚଳ କରୁଥିବା ରାଜନୈତିକ ଲୋକ ହିଁ ନିଜ ସ୍ୱାର୍ଥ ପାଇଁ ମାଓବାଦୀଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଇଛନ୍ତି । ତା’ର ଶିକାର ହେଉଛନ୍ତି ସରଳ ନିରୀହ ଆଦିବାସୀ ।

Comments

comments

ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ସହ ସେୟାର କରନ୍ତୁ...

Leave a Reply

Close Menu