ସହରକୁ ଆସିଲା ପରେ ଶିଖିଗଲି କେମିତି ରାଜରାସ୍ତାର କଳା ଆସ୍ତରରେ ଗ୍ରାମ ପଥକୁ କବର ଦିଆଯାଏ ଅଣଓସାରିଆ ଧୂଳି ଧୂସର ରାସ୍ତାକୁ ଭୁଲି ମାର୍ବଲ ଚଟାଣରେ ପାଦ ରଖାଯାଏ । କେମିତି ସୁରମ୍ୟ ପ୍ରାସାଦର ଚିକ୍କଣ

ନାଁ ତୋ’ର ଉଡ୍ର, କଳିଙ୍ଗ, ଓଡ଼ିଶା ମମତାମୟୀ ତୁ ସେନେହ ଝରା, ମାତାମହୀ ମୋ’ ଭାରତ ହେଲେ ତୁ ମୋ ଜନନୀ ଶୋକ ପାଶୋରା । ମୋ ପୂର୍ବ ପୁରୁଷ ବିସ୍ତାରିଥିଲେ ଗଙ୍ଗାଠାରୁ ଗୋଦାବରୀ ଚୋଡ଼ଗଙ୍ଗ,

ବୋଉ ମୁଁ ଆଜି ଖୋଜେ ତୋ’ ସେହ୍ନ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଭରା ମମତା ନରମ କୋଳର ଉଷ୍ମତା ସେଇ ମତୁଆଲା ହସର ମଧୁରତା ତୋ’ ପଣତ କାନିର ଶୀତଳତା……..(୧) ବୋଉ ମୁଁ ଆଜିବି ଦେଖେ ସତ

ପିଲାଦିନୁ ସ୍ୱପ୍ନ ଥିଲା ବଡ଼ ହୋଇ ଚାକିରି କରିବି, ପରିଣତ ବୟସରେ ବାପାଙ୍କ କାନ୍ଧରୁ ଭାର ନେବି, ପୁଳା ପୁଳା ଟଙ୍କା ଖରଚ କରି ମୁଁ ପାଠ ଯେ ପଢ଼ିଲି, ଆଜି ଚାକିରିଟେ ନପାଇ

ତୁମେ କୁହ, ମୁଁ କାଳେ ବର୍ଷା ! ମୋର କୌଣସି ଠିକଣା ନାହିଁ । ଏଇ ଆସେ ଆଉ ଚାଲିଯାଏ । ଦିନ ହଉ କି ରାତି, ପୂର୍ଣ୍ଣିମା ହଉ କି ଅମାବାସ୍ୟା । ସନ୍ଧ୍ୟା ହଉ କି ଅପରାହ୍ନ,

ଲେଖିବି ଲେଖିବି ତୁମ କଥା ଭାବି ଆରମ୍ଭ କେଉଁଠୁ କୁହ ପ୍ରଥମ ଦେଖାରେ ମନ ଜିଣି ନେଲ ତୁମେ ପରା ସେଇ ଝିଅ ଆଖି ସାଥେ ଆମ ଆଖି ମିଶିଥିଲା ମିଳନ ରହିଲା ଅଧା

ବହୁତ ଭାବିଛି ଭୁଲିଯିବି ତୁମକୁ, ପୋଛିଦେବି ତୁମ ପ୍ରେମକୁ, ଭାବନାକୁ, ଆଉ ତୁମ ପ୍ରତିଥିବା ସମର୍ପଣର ଭାବକୁ, ସ୍ମୃତିର ଫରୁଆରେ ସେସବୁକୁ ଚିପୁଡ଼ି ଖୁବ୍ ସମ୍ମାନର ସହ ରଖିଦେବାକୁ ଚାହେଁ ଏକ ଅଦୃଶ୍ୟ ଜାଗାରେ !!

ପିଶାଚ ସାଜିଛି କରୋନା ରାକ୍ଷସ ଧରି ଅଦୃଶ୍ୟ ବେଶ, ପ୍ରଥମଠୁ ଯାଇ ଦ୍ଵିତୀୟକୁ ଗ୍ରାସେ ସେଠୁ ଖୋଜେ ସାମବେଶ । ବିନା ଅସ୍ତ୍ରରେ ବିନା ଗର୍ଜନରେ ଚଳାଏ ଅଦୃଶ୍ୟ ଗୁଳି, ସାରା ବିଶ୍ୱର ଅସହାୟ ପ୍ରାଣ

ନହୁଅ ନହୁଅ ସ୍ୱାର୍ଥର ପଥିକ ସ୍ୱାର୍ଥକୁ ଆହୂତି ଦିଅ, ସେ ଆହୂତି ନିଆଁ ପ୍ରଜ୍ଜ୍ୱଳିତ ହେଉ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଉ ଜାତୀୟ । ଜାତୀୟତା ପାଇଁ ଦେଇ ବଳିଦାନ ଜୀବନ କରାଅ ଧନ୍ୟ, ସ୍ୱର୍ଣ ଇତିହାସ ନହେଉ

କିଟିମିଟିଆ ଅନ୍ଧାର… ଅନ୍ଧିଭିତରୁ ଦାନ୍ତ ଦେଖେଇ ବାହାରି ଆସୁଛି ଡର… ସମସ୍ତେ ଡରନ୍ତି । ମୁଁ ଏକା ନୁହେଁ, ବାପା ଆଉ ବୋଉ ଢେର୍ ଡରନ୍ତି, ରାତିରେ ବାହାରକୁ ! କେବେ ବାହାରିଛ କି? ଡରିନ? ମିଛ

ଏ ରାସ୍ତା ନୁହେଁ ପରା ଏକ ଅଙ୍କା ବଙ୍କା ନଈ, ମୁଁ ଯେ ଡିଏଲ୍ ଧାରି ନାବରେ ପରାକାଷ୍ଠା ନାହିଁ । ଏ ଜୀବନ ଡଙ୍ଗାରେ ପୂରା ଅସହାୟ ହୋଇ, ଖୋଜେ ମୁଁ ସାହାରା ହେଲେ