ବୋଇତ ବନ୍ଦାଣ ହୁଅଇ ପାଳନ କାର୍ତ୍ତିକ ପୂର୍ଣ୍ଣିମା ଦିନ ଓଡ଼ିଆ ଘରର ପୂର୍ବ ପରମ୍ପରା ରହିଅଛି ଚିର ଦିନ ॥ ପୂରୁବ କାଳରେ ସାଧବ ମାନେ ଯେ ବୋଇତରେ ଯାଉଥିଲେ ବିଦେଶକୁ ଯାଇ ବ୍ୟବସାୟ କରି ଧନରତ୍ନ ଆଣୁଥିଲେ ॥ ଯାଉଥିଲେ ହସି କାର୍ତ୍ତିକ ମାସରେ ଫେରୁଥିଲେ ଆଷାଢ଼ରେ ହରଷ ଚିତ୍ତରେ ବାଣିଜ୍ୟ କର୍ମକୁ କରୁଥିଲେ ସୁମାର୍ଗରେ ॥ ମନାସୀ ମନରେ ଶୁଭ କାମନା ଯେ ଧରିଣ ବନ୍ଦାଣ ଥାଳି ବନ୍ଦାଉ ଥିଲେ ଝିଅ ବୋହୂ ମିଶି…
“ପ୍ରୟାସ, ୨୩.୦୯.୨୦୦୨ କେମିତି ଅଛ ତୁମେ? ଆଶା କରୁଛି ଭଲରେ ଥିବ । ଏଥର ଦୁର୍ଗାପୂଜାରେ ତୁମେ ଆସିବ ନା ଗାଁକୁ? ଦୁଇ ବର୍ଷରୁ ଆସିନାହଁ ତୁମେ । ଏଥର ନ ଆସିଲେ ମୁଁ ଆଉ ତୁମ ସହ କଥା ହେବିନି । ମୋ ସହ ଥରଟିଏ ଦେଖା କରିବାକୁ ଆସିବ ନା? ଜାଣିନି ଆମେ ଆଉ କେବେ ବି ଦେଖା କରି ପାରିବା କି ନା । ଏ ଜନ୍ମରେ ହୁଏତ ଆଉ ଦେଖା ନ ହେଇପାରେ । ଡାକ୍ତର ବାବୁ କହୁଥିଲେ…
ନିଝୁମ୍ ରାତିର ପ୍ରିୟତମା ପ୍ରିତୀ, ରାତିର ରାତିରେ ପ୍ରେମ ସେ କରୁଛି… ପ୍ରେମରେ ଭରା ମଧୁଚନ୍ଦ୍ରିକାର ସ୍ପର୍ଶ, ପ୍ରେମିକ ମନକୁ ମୋ ପାଗଳ କରୁଛି… ଆଖି ଖୋଲିଦେଲେ ଏକା ହୋଇଯାଏ, ପ୍ରିୟତମା ପ୍ରିତୀ ପାଖୁ ଲିଭିଯାଏ… ରଙ୍ଗଭରା ସ୍ୱପ୍ନ ବେରଙ୍ଗ ରାତିର, ଅନ୍ଧାର ଭିତରେ ତୁଟି ହଜିଯାଏ… ଝରକା ସେପାଖ ରୂପେଲି ଜହ୍ନରେ, ପ୍ରେମିକାର ମୁଖ ଖୋଜି ଖୋଜି ପ୍ରାୟ… ଅଳ୍ପ ଅଳ୍ପ ତା’ ରୂପର ବର୍ଣ୍ଣନା, କରିଚାଲେ ମୋ ପ୍ରେମିକ ହୃଦୟ… – ଅକ୍ଷୟ ରଥ…
ଦୁଃଖକୁ ନେଇଣ ସୁଖରୁ ମୁଠାଏ ପାରେନା ସିନା ସେ ଅଜାଡ଼ି ପରିବାର ମଧ୍ୟେ ହେଲେ ମତାନ୍ତର ସହଜରେ ଦିଏ ସଜାଡ଼ି । ଭୁଲାଇ ଦିଏ ସେ କ୍ଷଣିକ ମଧ୍ୟରେ ଥାଅ ଯେତେ ଦିନ ରୁଷିକି ଭାବ ଦିଆନିଆ ହୋଇଯାଏ ଯଦି ପଦେଅଧେ କେବେ ବସିକି । ତେଲଲୁଣ ଠାରୁ ଘରକରଣା ବି ବଖାଣି ଦିଏ ସେ ଆଗରେ ଚୋରା ପିରତିର ଖୋଲେ ବି ଗୁମର ସବୁଠୁ ନିଆରା ଢଙ୍ଗରେ । ପୁନେଇଁ ପରବେ ହେଲେ ପିଠାପଣା ଖଣ୍ତେ ଅଧେ ଦିଏ ଯାଚିକି…
ନୀରବତା କେବେ ଅକୁହା କଥା ଅଶାନ୍ତ ମନର ଜୁଆର ଭଟ୍ଟା କେବେ ପରିସ୍ଥିତିକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିବାର ରାସ୍ତା ନୀରବତା କେବେ ପ୍ରତିବାଦର ସ୍ୱର କେବେ ସମ୍ମତିର ଲକ୍ଷଣ ନୀରବତା ପଛେ ଲୁଚି ଥାଏ ଆଶାନ୍ତ ମନର କୋହ ଭରା ହୃଦୟ କେବେ କ୍ରୋଧ କେବେ ଅଭିମାନ କେବେ ମରିଯାଇଥିବା ଆଶା କେବେ ହଜି ଯାଇଥିବା ବିଶ୍ୱାସ ନୀରବତା ଏକ ଭାବନା କାହାପାଇଁ ଅନ୍ତର୍ଦ୍ୱନ୍ଦ କାହାପାଇଁ ଆତ୍ମ ସମୀକ୍ଷା କେହି କହିଥିବା କଥାର ମନରେ ଆନ୍ଦୋଳନ ନୀରବତାର ପରିଣତି…
