ମିଛ ବାରିବାହ ପ୍ରବଳ ଚାପରେ ଭାଙ୍ଗିଲା ସତ୍ୟ ଭୂଧର, ଅତୀତର ସ୍ମୃତି ବାରିଧି ତରଙ୍ଗ ଚିତ୍ତେ ଛାଏ ଅତୀତର । ଧୈର୍ଯ୍ୟର ଅସନ ଉପୁଡ଼ି ମହୀରୁ କକୁଭ ଦିଏ ହଜାଇ, ନୀୟତିର ଏ କି ବିଚିତ୍ର

ଖେଳୁଛି ମୁଁ ଶବ୍ଦଖେଳ କେତେ ଏକାନ୍ତରେ, ଜିତିବି ନା ହାରିବି ତାହା ଅଛି ରୂପକାର ସମୟ ହାତରେ । ଅନୁଭବର ଉତ୍ତରଣରେ ତୋଳୁଛି ମୁଁ ଶବ୍ଦର ନଅର ତୁମେ ତା’କୁ କହିପାର ସୁନ୍ଦରୀ କବିତା ଚିନ୍ତା

ଜହ୍ନ ଆଜି ଶୋଇଯାଏ ରାତିର କବରୀରେ ରାସ୍ତାକଡ଼ର ହଳଦିଆ ମୁଖାପିନ୍ଧା ବତିମାନେ କୃତ୍ରିମ ଚନ୍ଦ୍ର ସାଜୁଛନ୍ତି ଯେମିତି ଇତସ୍ତତଃ ସେ ମାୟାବୀ ଆଲୁଅରେ ଛଦ୍ମବେଶ ଧରି ଲୁଚିରହିଛି ଅଲଂଘ୍ୟ ଗିରିପଥ ଟିଏ ଦୂରତାକୁ ଉପହାସ

ଓଢ଼ଣା ତଳରୁ ମୁହଁ କାଢ଼ି ଯେବେ ବେଲେଣା ବାଡ଼ି ତୁ ଧରିବୁ ନିଜ ସ୍ୱାଧୀନତା ନିଜ ହାତେ ନେବୁ ଅଧିକାର ଫେରି ପାଇବୁ ॥ ଲାଜେଇ ରହିଲେ ସକେଇ କାନ୍ଦିଲେ ଦୁନିଆ ଗଞ୍ଜଣା ଖାଇବୁ

ବିରହରେ ଯଦି ଭିଜି ନାହିଁ ଆଖି ତାକୁ କିବା ପ୍ରେମ କୁହ ଶୁଖି ନାହିଁ ଯଦି ତଣ୍ଟି ତା’ ଆଗରେ ସେହି ଗଭୀରତା ପାଇ ନାହଁ । ମୁହେଁ ନ ଫୁଟିଛି ହସ ଯଦି ତୁମ

ତା’ର ଗୋଟେ ଭାଗ୍ୟ କ’ଣ ମ ଯାହାର ଗୋଟିଏ ରାତି ଆୟୂଷ ବିବେକ ମଣିଷତ୍ୱ ଏସବୁ ତ ସାହିତ୍ୟ କିଲାସରେ ଘୋଷା ସରଳାର୍ଥ ବାକି ଯାହା ଦେହଟା ପାଇଁ ଏଠି ଏରୁଣ୍ଡିବନ୍ଧ ସାହେବ ଏଠି

ସଖୀ: କାହିଁ ଗଲେ ସଖା, ତାଙ୍କ ବଂଶୀସ୍ୱର ଶୁଭେନି କାନକୁ, ଚାଲିଗଲେ କି ଶ୍ୟାମ ଚନ୍ଦ୍ରାବଳୀ ସଦନକୁ? ସଖା: ଯାଏ ଯେବେ ଚନ୍ଦ୍ରାବଳୀ ଅବା ରାଧାର ସଦନେ, ସଖୀ ରହି ଥାଏ ଚିର ପ୍ରାଣ